சமீபத்தில் நெல்சன் இயக்கத்தில் வெளிவந்திருக்கும் ரஜினிகாந்த் – கமல் ஹாசன் மீண்டும் இணையும் திரைப்படம் தமிழ் சினிமாவின் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வாக பார்க்கப்படுகிறது. ஏற்கனவே நாஸ்டால்ஜியாவை வைத்து பிழைப்பு நடத்திக் கொண்டிருக்கும் தமிழ் சினிமாவின் தொடர்ச்சியாக இது இருந்தாலும், 70 வயதைக் கடந்த ஆண் நாயகர்கள் இருவரின் மத்தியில் குறைந்த அளவிலான உடை அணிந்த இளம்பெண்கள் காட்சிப் பொருள்களாக நடக்கவிடப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களை ரசிப்பவர்களாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்த டீசரில் இடம்பெற்றிருக்கும் இளம்பெண்கள் வெறும் பொழுதுபோக்குக்காக மட்டுமல்லாமல், 70 வயதைக் கடந்த நாயகர்களின் ஆண்மையையும், அவர்களின் மீதான ஈர்ப்பு குறையவில்லை என்பதை உணர்த்துவதற்காகவும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். 70 வயதைக் கடந்த ஆண் நாயகர்கள் இருவரும் தத்தமது ஆண்மையை இந்தப் பெண்களின் இளமையில் இருந்து கடன் வாங்கியிருக்கிறார்கள்.
தமிழ் சினிமாவில் பெண்களைக் காட்சிப்பொருள்களாக நடத்தும் ‘Item Number’ பாடல்கள் கடந்த பத்தாண்டுகளாக பெரிதும் ரசிக்கப்படாமல், திரையை விட்டு அகற்றப்பட்டிருந்தன. அதற்கு சமூக அக்கறை கொண்ட அரசியல் இயக்குநர்களின் வருகை ஒரு முதன்மைக் காரணமாக இருந்திருக்கின்றன. அதே போல, இணையத்தின் வருகையால் பெண்கள் நேரடியாக திரைப்படங்களை விமர்சிக்கும் வாய்ப்பு அமைந்த பிறகு, திரையில் Stalking கதையாடல்கள் வெகுவாக குறைந்திருக்கின்றன. எனினும், ஆணாதிக்கத்தின் வேட்கை சற்றும் தணியவில்லை.
2020களிலும் புதிதாக ‘Item Number’ பாடல்கள் தமிழ்த் திரைகளில் தோன்றத் தொடங்கியிருக்கின்றன. நெல்சன் இயக்கி, ரஜினிகாந்த் நடித்த ‘ஜெயிலர்’ திரைப்படத்தின் ‘காவாலா’ பாடல், லோகேஷ் கனகராஜ் இயக்கி இயக்கி, ரஜினிகாந்த் நடித்த ‘கூலி’ திரைப்படத்தின் ‘மோனிகா’ பாடல், வெங்கட் பிரபு இயக்கி, விஜய் நடித்த ‘தி கோட்’ திரைப்படத்தின் ‘மட்ட’ பாடலின் சில நிமிடங்கள் முதலானவற்றைச் சுட்டிக்காட்ட முடியும். இவை அடிப்படையில் மூன்று காரணங்களுக்காக இயங்குகின்றன.
முதலாவது, Algorithm. நன்கு வடிவமைக்கப்பட்ட Item Number பாடல்கள் இன்று திரைப்படங்களை வியாபாரம் செய்வதற்குப் பயன்படுகின்றன. அவை காட்டும் hookstep நடனங்களும், அவற்றைப் போலவே செய்யும் Content creatorகளும் இருக்கும் வரை, படத்தின் வியாபாரம் சூடுபிடிக்கும். லோகேஷ் கனகராஜ், நெல்சன் ஆகிய இருவரும் தொடக்கத்தில் பாடல்கள் இல்லாத, ஹாலிவுட் அழகியல் வடிவங்களின் தாக்கத்தால் திரைப்படங்களை உருவாக்கியவர்கள் என்றாலும், பெரிய பட்ஜெட் காரணமாக பல நூறு ஆண் உடல்களுக்கு மத்தியில் குறைந்த உடையில் நடனமாடும் ஒற்றைப் பெண் உடலைப் பிரம்மாண்டக் காட்சியமைப்பாக விற்பனை உத்தியாக மாற்றியிருக்கின்றனர். இரண்டாவது, pan-Indian சந்தை. இந்தி மொழி பேசும் பகுதிகளிலும், தெலுங்கு பார்வையாளர்களிடமும் ஒரு திரைப்படம் சென்றுசேர Item Number பாடல்கள் இன்றியமையாதவையாக இருக்கின்றன. திராவிட அரசியல் கட்சிகளைப் பின்புலம் கொண்ட திரை தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் இவற்றைப் பண்டமாக்கி விற்பனை செய்கிறார்கள் என்பது கவனத்திற்குரியது. மூன்றாவது, நாயகர்களின் வயது. ரஜினியும், கமலும் முதியோர் ஆவதைத் தொழில்முறை தமிழ் சினிமா அனுமதிப்பதில்லை. இருவரும் அவ்வபோது தமது ஆண்மையையும், வீரியத்தையும் வெளிப்படுத்தியே தீர வேண்டும் என்னும் போது, அதனை எளிதில் சாத்தியப்படுத்துவது, அவர்கள் மீது ஈர்ப்பு கொள்ளும் இளம்பெண்களே.
KH x RK Reunionல் Item Number இல்லையே எனக் கேள்விகள் எழலாம். ஆனால், முந்தைய திரைப்படங்களின் சித்திரிப்புகளின் தொடர்ச்சியும், அவை மீது எழுப்பப்படாத கேள்விகளுமே இன்றைய சித்தரிப்புகளுக்குக் காரணமாக அமைகின்றன. மேலும், வெறும் வியாபாரத்தை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டு திரைப்படங்கள் உருவாக்கப்படும் போது, அவை பார்வையாளர்கள், வியாபார உத்திகள், சமகால platform economy ஆகியவற்றை மையப்படுத்தியே உருவாக்கப்படுகின்றன. இதன்வழியாக அரசியலின் முற்போக்குத்தன்மை நீக்கப்பட்டும், அழகியலுக்கு முக்கியத்துவம் வழங்கப்படுகின்றன; வியாபாரம் முதன்மை இடத்தைப் பெறுகிறது. வெற்றி பெற்ற வடிவங்களே மீண்டும் மீண்டும் மறுசுழற்சி செய்து நம் தலையில் கட்டப்படுகின்றன.
Item Number பாடல்களின் மீள்வருகை என்பது திரை யாருக்கு சொந்தம் என்பதையும், எந்த பாலினத்தின் உடல்கள் வீரத்தோடும், கவர்ச்சியோடும் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன என்பதையும் மறைமுகமாக சொல்கின்றன. இந்தப் பெண்களுக்குக் கதைகளுக்குள் தனியான மனது என்பது இல்லை; கதையில் பங்கில்லை. அவர்கள் இருப்பதே ஆண்களின் கண்களுக்குத் தீனியாக இருப்பதற்கு மட்டுமே.
சமீபத்தில் ஆதிக் ரவிச்சந்திரன் இயக்கி வெளிவந்த ’மார்க் ஆண்டனி’ திரைப்படத்தில் AI உதவியுடன் உருவாக்கப்பட்ட சில்க் ஸ்மிதா கதாபாத்திரத்தை இதே கண்ணோட்டத்தோடு காட்சிப்படுத்தியிருந்தார்கள். இன்று நாம் சில்க் ஸ்மிதாவை வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக கொண்டாடுகிறோம் என்றால், ‘மார்க் ஆண்டனி’ தற்கொலை செய்து இறந்து போன சில்க் ஸ்மிதாவை மீண்டும் உயிர்த்தெழச் செய்து, சமகால இளம் ஆண்களின் வக்கிர நுகர்வுக்காகப் பயன்படுத்திக் கொண்டது. எண்பதுகளிலும் தொண்ணூறுகளிலும் ஓடாத திரைப்படங்களில் சில்க் ஸ்மிதாவின் ஒரு பாடலை வைத்து கல்லா கட்டிய தயாரிப்பாளர்கள் இருப்பதாக தமிழ்த் திரை ஆய்வாளர் ராண்டர் கய் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
தமிழ் சினிமா வெகுமக்களின் பண்பாட்டோடு கலந்தது மட்டுமின்றி, ஓர் நிழல் அரசியல் நிறுவனமாகவும் இயங்கி வருகிறது. இதனுள் Item Number பாடல்களின் மீள்வருகை என்பது டிஜிட்டல் தள முதலாளித்துவத்தின் தேவைகளையும், வயோதிகத்தை அடையும் ஆண் நாயகர்களின் அச்சங்களையும், பெண் கதாபாத்திரங்களை எப்படி திரையில் காட்சிப்படுத்துவது என்பதைக் கற்றுக் கொள்ளாத புதிய தலைமுறை திரை இயக்குநர்களையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
Further Reading:
Laura Mulvey, “Visual Pleasure and Narrative Cinema” (1975)
Steve Neale, “Masculinity as Spectacle” (1983)
Miriam Hansen, “Pleasure, Ambivalence, Identification: Valentino and Female Spectatorship” (1986)
