Home Blog

சென்னைப் பல்கலைக்கழக முன்னாள் மாணவரும் இளம் பத்திரிகையாளருமான ஜாவித் உயிரிழப்பு

காஷ்மீரைச் சேர்ந்த இளம் பத்திரிகையாளரான ஜாவித் அஹமது, கடந்த வியாழக்கிழமை பாராமுல்லா மாவட்டம் ரஃபியாபாத் பகுதியிலிருக்கும் தன் வீட்டிலிருந்து ஸ்ரீநகரிலுள்ள தனது அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் வழியில் கடுமையான மாரடைப்பு ஏற்பட்டு உயிரிழந்தார். அவரது குடும்பத்தினரிடம் இதுபற்றி விசாரித்தபோது, ஜாவித் தனது அலுவகத்திற்குச் செல்லும் வழியில் இவ்வாறு நடந்துவிட்டது எனவும், அருகிலிருந்தவர்கள் அவரை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லும் வழியிலேயே அவர் இறந்துவிட்டதாகவும் கூறியுள்ளனர்.

‘தி ரைசிங் காஷ்மீர்’ பத்திரிகையில் நிருபராக பணியாற்றி வந்தவர் ஜாவித் அஹமது. அதற்கு முன்பு ஹஃபிங்டன் போஸ்ட், ஃபஸ்ட் போஸ்ட் முதலான பல பத்திரிக்கைகளுக்கு எழுதி வந்துள்ளார். தி ட்ரிபூன் (The Tribune) பத்திரிகையிலும் பணியாற்றியுள்ளார். இவர் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் இதழியல் பட்ட மேற்படிப்பை 2016ல் நிறைவு செய்தார். அங்கு வகுப்பில் முதல் மாணவனாகத் தேர்வு செய்யப்பட்டு தங்கப் பதக்கம் பெற்ற இவரைப் பற்றி இதழியல் துறை பேராசிரியர் லியோ சாமுவேல் தனது முகநூல் பக்கத்தில் கூறுகையில், ஜாவித் மிகவும் மென்மையான குணம் உடையவர். அவருக்கு அதிகபட்சம் 30 வயதுதான் இருக்கும். சமீபத்தில்தான் அவருக்கு திருமணம்கூட நடந்தது. எனக்கு காஷ்மீரின் பல பக்கங்களை அறிமுகம் செய்தவர் ஜாவித். ‘வீ வில் மிஸ் யு ஜாவிட்..!’ என்று தனது மனவேதனையை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

ரைசிங் காஷ்மீர் பத்திரிகை அதன் முதல் பக்கத்தில் ஜாவித் அஹமதுக்கு இரங்கல் செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.

‘ஜாவித் ஒரு துடிப்பு மிக்க இளம் பத்திக்கையாளர். ஸ்ரீநகர் அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்து வந்தார். அவரது இழப்பு வருத்தமளிக்கிறது’ என தி ரைசிங் காஷ்மீர் தனது இணையப் பக்கத்தில் வெளியிட்டுள்ளது. காஷ்மீரின் பல பத்திரிக்கையாளர்களும் அரசியல் பிரமுகர்களும் தங்கள் அனுதாபங்களைப் பதிவுசெய்து வருகின்றனர்.

ஹத்ராஸ் பாலியல் வன்முறையுடன் தொடர்புபடுத்தப்படும் தவறான புகைப்படம் – உண்மையென்ன?

உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் ஹத்ராஸ் மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு கிராமத்தைச் சேர்ந்த 19 வயது தலித் இளம்பெண்ணை ஆதிக்க சாதியைச் சார்ந்த நான்கு பேர் கடந்த செப்டம்பர் 14ம் தேதி மிகவும் கொடூரமான முறையில் கூட்டுப் பாலியல் வன்புணர்வு செய்தனர். அந்தப் பெண் மிகக் கடுமையான தாக்குதலுக்குள்ளாகி சஃப்தர்ஜங் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். 15 நாட்கள் தொடர்ந்து தீவிர சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டு வந்த நிலையில், செப்டம்பர் 29ல் அவர் உயிரிழந்தார்.இந்தச் சம்பவம் நாடு முழுக்க பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது.

இச்சூழலில், காவல்துறை அதிகாரிகள் அப்பெண்ணின் உடலை அவரின் குடும்பத்தின் அனுமதியின்றி எரித்தது சர்ச்சைக்குள்ளாகியது. ஆனால் அதை காவல்துறை அதிகாரிகள் மறுத்து வருகிறார்கள். பாலியல் வன்கொடுமையும் நடக்கவில்லை என்று உ.பி கூடுதல் டிஜிபி பிரசாந்த் குமார் கூறியுள்ளார். பாதிக்கப்பட்ட பெண்னுக்கு நீதி வேண்டி டெல்லி மற்றும் உத்தரப் பிரதேசத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் போராட்டங்கள் வெடித்த வண்ணம் உள்ளன.

இது ஒருபுறம் இருக்க, சமூக ஊடகங்களில் அந்த ஹத்ராஸ் தலித் பெண்ணுக்கு நீதி கேட்டு பல்வேறு Hashtag-களுடன் நாடு முழுக்க ஒரு புகைப்படம் பலராலும் பகிரப்பட்டு வருகிறது. இளம் பெண் ஒருவர் கரும்புத் தோட்டத்தில் நிற்பது போன்ற அப்புகைப்படமானது பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் படமில்லை எனத் தெரிய வந்துள்ளது. BOOM தளம் ஹத்ராஸ் பெண்ணின் சகோதரரிடம் அந்தப் புகைப்படத்தின் உண்மைத் தன்மை குறித்து விசாரித்தபோது, அது தனது தங்கையின் புகைப்படமில்லை எனவும் அப்படத்தில் உள்ளவரை தனக்குத் தெரியாது எனவும் கூறியுள்ளார். பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் படத்தைப் பெற்று சமூக ஊடகத்தில் பரவும் புகைப்படத்துடன் ஒப்புநோக்கியபோது, அது போலி என்பது உறுதிசெய்யப்பட்டது.

அப்படியானால் அந்தப் புகைப்படம் யாருடையது என BOOM ஆய்வு செய்தபோது சமூக ஊடகத்தில் முக்கியத் தகவல் ஒன்று கிடைத்தது. அதில், “ஹத்ராஸ் பிரச்னையில் பகிரப்பட்டு வரும் புகைப்படம் என் சகோதரியுடையது. 2018ம் ஆண்டு சன்டிகர் மருத்துவமனையில் மருத்துவர்களின் கவனக்குறைவால் அவர் இறந்துவிட்டார். அதற்காக நாங்கள் போலீஸில் புகார் அளித்தோம். அவர்கள் FIR போட மறுத்ததால் அதைக் கண்டித்து பரப்புரை செய்தபோது என் தங்கையின் அந்தப் புகைபடத்தைப் பயன்படுத்தினோம். அந்த வழக்கு சன்டிகரில் இப்போதும் நிலுவையிலுள்ளது. தயவுசெய்து யாரும் ஹத்ராஸ் விவகாரத்துடன் சம்பந்தப்படுத்தி அப்புகைப்படத்தைப் பகிரவேண்டாம் என வேண்டிக்கொள்கிறேன். நன்றி” என ஹிந்தியில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பதிவு அஜய் ஜே யாதவ் என்பவரால் எழுதப்பட்டது எனத் தெரியவந்துள்ளது. அவரிடம் இதுகுறித்து விசாரிக்க BOOM தளம் முயற்சி மேற்கொண்டு வருகிறது.

ஊடகத் துறையில் தடம் பதித்த பெண் ஆளுமைகள் (2) – ராணா அய்யூப்

மும்பையில் ஓர் இஸ்லாமியச் சமூகத்தில் பிறந்து புலனாய்வு ஊடகவியலில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க ஆளுமையாக மிளிர்வது மட்டுமின்றி, மத வன்முறைகளுக்கு எதிராகவும் படுகொலைகள், கலவரங்கள் பற்றியும் துணிச்சலாக எழுதி வருபவர் ராணா அய்யூப். இவர் தெஹல்கா (Tehelka) என்ற புலனாய்வுப் பத்திரிக்கையில் பணிபுரிவதற்கு முன்பு பல செய்தி ஊடகங்களில் எழுதி வந்தார்.

தெஹல்காவில் இவர் பணியாற்றியதுதான் இவரது எழுத்துப் பயணத்தில் ஒரு மைல் கல்லாக அமைந்தது. அந்நிறுவனம் 2002ல் நடந்த குஜராத் கலவரத்தின் பின்னணியைக் கண்டரியும் பொறுப்பை இவரிடம் ஒப்படைத்தது. சுமார் 10 மாதங்கள் கள ஆய்வு செய்து அது தொடர்பான செய்திகளைச் சேகரித்தார். உயிரைப் பணயம் வைத்து இவர் வெளிக்கொணர்ந்த திடுக்கிடும் உண்மைகளையெல்லாம் தெஹல்கா வெளியிட மறுக்கவே, அவற்றை “Gujarat Files: Anatomy of a cover up” என்கிற பெயரில் புத்தகமாகத் தொகுத்து வெளியிட்டார் ராணா. 2002ம் ஆண்டு குஜராத்தில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக நடந்த கலவரத்தை அரசியல்வாதிகளும் அரசு அதிகாரிகளும் எவ்வாறு மூடி மறைத்தனர் என்பதை இந்தப் புத்தகம் அம்பலப்படுத்தியது.

உண்மையில், செய்தி சேகரிப்பிற்காக ராணா மேற்கொண்ட புலனாய்வு உத்திகள் வியக்கத்தக்கவை. அமெரிக்கன் ஃபிலிம் இன்ஸ்டியூட்டின் மாணவியாக மைதிலி தியாகி (Mythili Tyagi) என்ற பெயரில் கிட்டத்தட்ட 10 மாத காலம் அகமதாபாத்தில் தங்கியிருந்து ரகசியமாக தகவல்களைத் திரட்டினார் ராணா. பல்வேறு அரசியல்வாதிகள், அரசு அதிகாரிகள், பலதரப்பட்ட மக்கள் என அனைவரையும் சந்தித்து கருத்துகளைப் பெற்று ரகசியமாக ஒலிப்பதிவு செய்தார். அவற்றையெல்லாம் அவரது புத்தகம் உள்ளடக்கியிருப்பதால்தான் குஜராத் அரசியல்வாதிகளிடையே பெரும் பதற்றத்தை அது ஏற்படுத்தியது. அப்புத்தகத்தை கௌரி லங்கேஷ் கன்னடத்தில் மொழிப்பெயர்த்து லங்கேஷ் பதிப்பகம் மூலம் வெளியிட்டார். அது வெளியான ஒரு மாதம் கழித்து கௌரி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

ராணா அய்யூபை உலக அளவில் அதிக அச்சுறுத்தல்களைச் சந்திக்கும் முதல் 10 எழுத்தாளர்களுள் ஒருவர் என Time Magazine மற்றும் One Press Coalition ஆகியவை இணைந்து வெளியிட்டன. இணையதளம் வழியாக ஆபாசமான படங்கள் இவருக்கு அனுப்பியும், ஆபாச வீடியோக்களில் இவருடைய முகத்தை மார்ஃப் செய்து சமூக ஊடகப் பக்கங்களில் பதிவேற்றம் செய்தும் தொடர்ச்சியாக இவர் அச்சுறுத்தப்படுகிறார். பல கொலை மிரட்டல்கள், பாலியல் ரிதியிலான மிரட்டல்களை தினமும் சந்தித்து வருகிறார். ஒருகட்டத்தில் ஐநா மனித உரிமை ஆணையம்கூட ராணாவைப் பாதுகாக்கக் கோரி இந்திய அரசிற்கு அழுத்தம் கொடுத்தது.

பத்திரிகைத் துறையில் சிறந்து விளங்கியதற்காக 2011ல் குடியரசுத் தலைவர் கையால் சான்ஸ்கிருதி (sanskriti) விருது பெற்றார் ராணா அய்யூப். Global Shining Light Award, துணிச்சலான எழுத்திற்காக McGill Medal, 2018ல் Most Resilient Global Journalist Award என உலக அளவில் பலமுறை கௌரவிக்கப்பட்டுள்ளார்.

தெஹல்காவில் இவரது சக பெண் ஊழியருக்கு பாலியல் தொந்தரவு வருவதாகக் கூறி, அதற்குத் தன் எதிர்ப்பைக் காட்டினார். அதைத் தொடர்ந்து தன் வேலையையும் ராஜினாமா செய்தார். தற்போது வாஷிங்டன் போஸ்ட், நியூயார்க் டைம்ஸ், கார்டியன் & ஃபாரின் பாலிசி போன்றவற்றில் உலகளவில் நிகழும் பல அநீதிகளை எதிர்த்து எழுதிவருகிறார்.

ஊடகத் துறையில் தடம் பதித்த பெண் ஆளுமைகள் (1) – கெளரி லங்கேஷ்

இந்துத்துவக் கொள்கைகளுக்கு எதிராகவும், பெண்களின் உரிமைகளுக்காகவும், சாதியத்தை எதிர்த்தும் மிகத் துணிச்சலாக தன் எழுத்துகளின் மூலம் குரல் உயர்த்திய பெண் போராளி கௌரி லங்கேஷ். பல பத்திரிகையாளர்கள் அதிகார வர்க்கத்தின் நிழலில் அதற்குப் பணிவிடை செய்து வரும் சூழலில், அதிகாரத்திற்கு எதிராய் சமரசமில்லாமல் சமர் செய்த ஆளுமை அவர்.

‘சண்டே மிட்டே’ என்கிற வாரப் பத்திரிகையில் தொடங்கியது இவருடைய எழுத்துப் பயணம். மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே பெங்களூருவில் உள்ள ‘டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா’-வில் அவருக்கு பத்திரிகையாளர் பணி கிடைத்தது. பிறகு ‘ஈநாடு’ என்கிற தொலைக்காட்சியில் பணிப்புரிந்தார். 2000ல் இவரின் தந்தையின் மறைவுக்குப் பின்னர் அவர் எடிட்டராக இருந்து ‘லங்கேஷ் பத்ரிக்கே’ எனும் இதழை நடத்தி வந்தார். இவருக்கும் இவரின் சகோதரருக்கும் இடையே பத்திரிகையில் வெளியான கருத்துகளால் மோதல் ஏற்பட்டது. லங்கேஷ் எழுத்துகள் நக்சல்களுக்கு ஆதரவாக இருப்பதாக கௌரியின் சகோதரர் குற்றம் சாட்டினார். கௌரி அதற்கு மறுப்பு தெரிவித்து, லங்கேஷ் பத்திரிக்கையிலிருந்து விலகி ‘கௌரி லங்கேஷ் பத்ரிக்கே’ என்று தனியே ஒரு நிறுவனத்தை உருவாக்கினார். 50 நபர்களைக் கொண்டு தொடங்கப்பட்ட அந்த நிறுவனத்தில் தன் உயிர் பிரியும் வரை எடிட்டராகப் பணிபுரிந்தார்.

நக்சலைட்டுகளை வன்முறையை விடுத்து அரசிடம் சரணடையக் கோரி கர்நாடக அரசு நடத்திய பேச்சு வார்த்தையின்போது அரசு தரப்பில் இவரொரு உறுப்பினராக இருந்தார். தாழ்த்தப்பட்டோர் நலனுக்காக தொடங்கப்பட்ட ‘கோமு சௌகார்டா வேதிக்கே’ (KomuSouharda Vedike) என்கிற மன்றத்தின் தலைமைப் பொறுப்பிலும் அவர் இருந்துள்ளார்.

செப்டம்பர் 2017ல் பல அரசியல் காரணங்களால் அவர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். அதை எதிர்த்து நாடு முழுவதும் பல பத்திரிகையாளர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். #IAmGauri என்கிற வாசகம் போராட்டக் களமெங்கும் ஒலித்தது.

கௌரியின் மறைவுக்குப் பின் அவரைக் கௌரவிக்கும் வகையில் ‘Anna Politkovskaya Award’ வழங்கப்பட்டது. அந்த விருது ரஷ்யாவில் 2006ம் ஆண்டு சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட ‘Anna Politkovskaya’ என்ற பத்திரிகையாளரின் நினைவில் வழங்கப்படுகிறது. பாகிஸ்தானில் தாலிபானுக்கு எதிராகப் போராடிய குலாலாய் இஸ்மாயில் (Gulalai Ismail) என்பவருடன் சேர்த்து ‘Reach all women in war’ என்கிற இன்னொரு விருதும் கெளரிக்கு வழங்கப்பட்டது.

சித்தானந் ராஜ்கத்தா என்கிற பத்திரிகையாளரை 1980ல் திருமணம் செய்தவர் கெளரி லங்கேஷ். திருமணம் ஆன ஐந்து ஆண்டுகளில் விவாகரத்து ஆகிவிட்டது என்றாலும் இருவரிடையே தொடர்ந்து நட்புறவு இருந்து வந்தது. கெளரியின் மறைவின்போது சித்தானந் ராஜ்கத்தா, “இடதுசாரி, மதச்சார்பற்றவர், இந்துத்துவ எதிர்ப்பாளர் என்பனவெல்லாம் இருக்கட்டும். என்னைப் பொறுத்தவரையில் அவள் என் தோழி, என் காதலி. அதையும் தாண்டி அழகின் சிகரம் அவள்” என்று கெளரி மீதான தன் அன்பை வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

ஆன்லைன் மூலம் காவல்துறையில் புகார் கொடுப்பது எப்படி?

சமூக வலைதளங்களில் பிற மதத்தை அல்லது சாதியைப் பற்றி இழிவாகப் பேசுவதன் வழியாக மக்களிடையே குழப்பத்தையும், கலவரத்தையும் ஏற்படுத்த வேண்டும் எனும் குரூர நோக்கத்துடன் சில சமூக விரோதிச் சக்திகள் செயல்பட்டு வருகின்றன.

ஒரு ஆன்ட்ராய்ட் மொபைலும், இன்டெர்நெட் வசதியும் இருந்தால் என்ன வேண்டுமானாலும் நான் பேசுவேன்; அதை யாரும் கேள்விக்கேட்க முடியாது என்பது போலவே பலரின் பதிவுகள் இருக்கின்றன. அவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது நமக்கு கோபம் வரலாம். அது இயல்பு. ஆனால் அந்த கோபத்தின் வெளிப்பாடாக ஆபாச வார்த்தையைக் கொண்டு திட்டுவது, அவர்களுக்கு கொலை மிரட்டல் கொடுப்பது என சிலர் பின்னூட்டமிடுவதை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது. இதுவொரு மிகத் தவறான, கண்டிக்கத்தக்க வழிமுறை. எனவே ஒருவர் சமூக ஊடகங்களில் மோசமாகக் கருத்துரைக்கும்போது அந்தத் தளத்திலேயே அது குறித்து ரிப்போர்ட் செய்வதும், பிறகு சட்ட ரீதியான நடவடிக்கையை எடுப்பதுமே சரியான வழிமுறை.

ஆன்லைன் வசதி இருப்பதால் காவல்துறையில் உடனடியாக புகார் அளிப்பது முன்பைக் காட்டிலும் இப்போது எளிதாகிவிட்டது. சரி, எப்படி ஆன்லைன் மூலமே புகார் கொடுப்பது என்று கேள்வி உங்களுக்கு எழலாம். அதற்கான வழிமுறையை இங்கு பார்ப்போம்.

eservices.tnpolice.gov.in/CCTNSNICSDC/ComplaintRegistrationPage?0 எனும் இந்த லிங்கைப் பயன்படுத்தி உள்நுழைந்து அதில் கேட்கப்பட்டுள்ள தகவலை ஒன்றன் பின் ஒன்றாகப் பதிவு செய்ய வேண்டும். மாவட்டம், இடம், ஆகியவை தாங்கள் எங்கு வசிக்கிறீர்களோ அந்த விலாசத்தை மையமாகக் கொண்டு பதிவு செய்ய வேண்டும்.

பூர்த்தி செய்யவேண்டிய படிவம்.

உங்கள் விலாசம் மற்றும் மொபைல் எண் ஆகியவற்றை சரியாகப் பதிவு செய்ய வேண்டியது அவசியம். ஏனெனில் அந்த எண்ணுக்குத்தான் பதிவு செய்யப்பட்ட புகார் சம்பந்தமான குறுந்தகவல் கிடைக்கும். மேலும் அதன் மூலமே உங்களைத் தொடர்புகொள்ளவும் முடியும்.

Subject என்று உள்ள இடத்தில் Cyber Offences இணையதளக் குற்றங்கள் என்பதைப் பதிவு செய்து கொள்ளுங்கள். Description-ல் உங்களுடைய புகாரை சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் புரியும்படி பதிவு செய்யுங்கள். பேஸ்புக் பதிவாக இருந்தால் அந்தப் பதிவின் லிங்கை காபி செய்து அங்கு பேஸ்ட் செய்து விடுங்கள்.

அதன் கீழே உள்ள அட்டாச்மன்ட்டில் அந்த சமூக வலைதள பதிவின் ScreenShot புகைப்படம் மற்றும் அந்தக் குற்றம் சாட்டப்படக்கூடிய நபரின் தகவல்களைப் பதிவேற்றம் செய்துக்கொள்ளுங்கள்.

அதன் பிறகு உங்கள் அலைபேசிக்கு ஒரு குறுந்தகவல் கிடைக்கும்.
அந்தப் புகார் எண்ணை வைத்து உங்கள் புகார் எந்த நிலையில் உள்ளது என்பதை அதில் உள்ள லிங்கை சொடுக்கி அறிந்துகொள்ளலாம்.

சாதாரண ஒரு சமூக வலைதளப் பதிவு என்று எண்ணாமல் நாம் முயற்சிக்கும் இதுபோன்ற புகார் நடவடிக்கைகளில் விசாரணை செய்து வழக்குப் பதிவு செய்தால், அந்த நபருக்கு IPC இ.பி.கோ. பிரிவு 153(A) அடிப்படையில் இரு பிரிவினருக்கு மத்தியில் கலவரம் ஏற்படுத்த முயற்சி செய்தமைக்கு 3 ஆண்டுகள் வரை சிறை தண்டனை விதிக்கப்படலாம். அல்லது, பிரிவு 295(A), 298 அடிப்படையில் மத நம்பிக்கையை இழிவுபடுத்தினால் 3 ஆண்டுகள் வரை சிறை தண்டனை, பிரிவு 499 அவதூறு தெரிவித்தல், Information Technology Act Section 66(A) அடிப்படையில் 3 ஆண்டுகளை வரை சிறை தண்டனை போன்ற நடவடிக்கை ஏதேனும் எடுக்கப்படலாம்.

கெடு நோக்குடன் செயல்படுவோரை சட்டரீதியாக தண்டிப்பதில் கவனம் செலுத்த வேண்டியுள்ளது. பல புகார்கள் குவிந்து நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும்போது இதுபோன்ற தவறான சமூக வலைதளப் பதிவுகள் நிச்சயம் குறையும்.

குறிப்பு:
இந்த இணையதளப் புகார் எனும் வசதியை நேரில் சென்று கொடுக்க இயலாத நிலையில் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். மேலும், நம்முடைய புகாரை வாங்க காவல்நிலையத்தில் மறுக்கிறார்கள் எனும் பட்சத்தில் இந்தப் புகார் எண்ணை நீங்கள் கூடுதல் நடவடிக்கை எடுக்க ஆதாரமாகவும் பயன்படுத்தலாம். ஆனாலும் அவசரமான சூழ்நிலைகள், குற்றவாளியை உடனே பிடிக்க வேண்டிய தருணங்கள், பெரிய குற்றங்கள் சம்பந்தப்பட்ட உடனடி நடவடிக்கை தேவைப்படும் இடங்களில் புகார்களை காவல்நிலையத்திற்கே சென்று கொடுப்பது சிறந்தது.

நசீர்: மற்றமையை மனிதாயப்படுத்துவதன் அழகியல்

சமீபத்தில் இயக்குநர் அருண் கார்த்திக் இயக்கிய நசீர் என்ற திரைப்படம் யூட்யூபில் ஒரு நாளுக்கு மட்டுமாக வெளியிடப்பட்டிருந்தது. இந்தக் குறுகிய கால எல்லை என்ற வரம்பையும் தாண்டி இப்படம் பலராலும் காணப்பட்டு உடனடியான கருத்துகள், மதிப்புரைகள் மற்றும் விமர்சனங்களை ஈர்த்ததையும் காணமுடிந்தது. அவற்றில் ஏராளமான பாராட்டுரைகளும் விமர்சனங்களும் அடக்கம். இப்படம் நிகழும் களம் கோவையாகும். கோவையின் சந்தைகள், முஸ்லிம் குடியிருப்புகள், பள்ளிவாசல்கள், உணவகங்கள், பேருந்து நிலையம் என்று திரைப்படம் கோவையின் நிலப்பரப்புகளில் அலைவுறுகிறது. இக்களத்தில் நசீர் என்னும் சாமானிய முஸ்லிம் ஒருவனின் ஒருநாள் அக-புற வாழ்க்கையை அணுக்கமாகப் பார்க்க முயல்வதே படத்தின் முயற்சி. அதன் மூலம் ஒரு முஸ்லிமின் சாதாரண மானுடத்தன்மையை வெட்டவெளிச்சமாக்குவதும் அதே முஸ்லிம் எவ்வாறு மற்றமையாக்கப்பட்டு மானுட நீக்கம் செய்யப்பட்டு இறுதியில் அழித்தொழிக்கப்படுகிறான் என்பதை விவாதிப்பதும்தான் படம் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் சவால். அதில் படம் குறிப்பிடத்தக்க அளவு வெற்றியடைந்திருக்கிறது என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

இந்துத்துவம் முஸ்லிம்களை மாந்தநீக்கம் செய்து அவர்களை அழித்தொழிக்கிறது என்றும், அதற்கு எதிராக இப்படம் முஸ்லிம்களை எவ்வாறு மனிதாயப்படுத்துகிறது என்பதைக் குறித்தும் பார்ப்பதற்கு முன் மாந்தநீக்கம் (Dehumanization) என்றால் என்ன என்பது பற்றி கொஞ்சம் பேசிவிடுவோம். தமிழில் zombieகளை மையமாக வைத்து மிருதன் என்றொரு படம் வெளிவந்தது. அப்படத்தில் ஏதோ ஒரு நோய்த்தொற்றினால் பாதிக்கப்படும் மனிதர்கள் உருச்சிதைவுக்கெல்லாம் ஆளாகி வெறிப்பிடித்து அலைவார்கள். அவர்களால் தாக்குதலுக்குள்ளாகி கடிபடும் மனிதர்களும் அவர்களைப் போன்ற ஜோம்பிகளாகிவிடுவார்கள். காவல்துறையில் பணியாற்றும் கதாநாயகன் தன்னையும் தனது குடும்பத்தையும் காப்பாற்றிக்கொள்ள கண்ணில் படும் ஜோம்பிகளையெல்லாம் வேட்டையாடி வருவான். ஒருகட்டத்தில் நாயகனுக்கும் மருத்துவரான அவனது காதலிக்கும் இடையில் ஜோம்பிகளைக் கொல்வது குறித்து ஒரு கருத்து வேறுபாடு வரும், அவள் அவர்களைக் கொல்லக்கூடாது, அவர்களெல்லாம் நோயாளிகள் என்று வாதிடுவாள். ஒரு கட்டத்தில் அவளே ஜோம்பிகளின் பிடியில் மாட்டிக்கொள்ளும்போது, அவர்களைக் கொன்று தன்னை விடுவிக்கும்படி நாயகனிடம் இறைஞ்சுவாள்.

மிருதன்

அரசதிகாரங்கள் தங்களுக்கு எதிராகக் கருதும் மக்கள் குழுமங்களைப் பற்றி எத்தகைய சொல்லாடல்களை உருவாக்கிறார்கள் என்பதை மேற்கண்ட இந்த ஜோம்பி பட சித்தரிப்புகளோடு கொஞ்சம் பொருத்திப் பார்ப்போம். அரசதிகாரங்கள் தங்களுக்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்யும் அல்லது தங்களது அதிகாரத்துக்கு ஆபத்து எனக் கருதும் மக்களைக் கொன்றொழிப்பதற்கு அம்மக்கட்குழு தேசத்துக்கும் தேசத்தின் நலவாழ்வுக்கும் ஆபத்தானவர்கள், தேசம் எத்தகைய நல்விழுமியங்களுக்காகவெல்லாம் செயல்படுகிறதோ அதற்கு எதிரானவர்கள் என்பது போன்ற சொல்லாடல்களை உருவாக்கும். இத்தகைய மக்கட்குழுவை நாம் X மற்றவர் என்ற எதிர்மையை உருவாக்கும். இவர்களெல்லாம் நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள் இல்லை, தீயவர்கள், நாட்டின் வளர்ச்சியை விரும்பாதவர்கள், பிரிவினை சக்திகள் என்றெல்லாம் வரையறுக்கும். வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்திலிருந்து இந்த நவீன காலம் வரைக்கும் தங்களுக்கு எதிரான மக்களைக் கொன்றொழிப்பதற்கு அரசதிகாரங்கள் முதலில் அவர்களை மாந்தநீக்கம் செய்யும்.

நாம் மனிதர்கள், அவர்கள் அசுரர்கள், நாம் நாகரிகமானவர்கள், அவர்கள் காட்டுமிராண்டிகள், நாம் சுதந்திரத்திலும் ஜனநாயகத்திலும் நம்பிக்கையுடைய நாகரிகர்கள், அவர்கள் மதவெறிப்பிடித்த வன்முறையாளர்கள். இத்தகைய இருமை எதிர்வுகளுக்கான அடிப்படையே யாரது உயிர் புனிதமானதாகப் போற்றத்தக்கது, யாருடைய உயிரெல்லாம் அழிக்கப்படத்தக்கது என்பதற்கான எல்லைக் கோட்டைக் கிழிப்பதே. புராண காலத்தின் அரக்கர் சித்தரிப்பிலிருந்து நவீன தேசியத்தின் கொரோனா ஜிஹாதிகள் என்ற சித்தரிப்பு வரை இந்தச் செயற்போக்கு வரலாறு முழுவதும் நீடித்து வருவதையும் பகுத்தறிவின் பகலொளி வீசுவதாக தம்பட்டம் அடிக்கப்படும் நவீன காலத்திலும் அது மறைவதாக இல்லை என்பதையும் நாம் காணலாம். அதனால்தான் ஏராளமான மனிதர்களை தீவிரவாதிகள் என்று கொன்றொழித்துக்கொண்டே டூயட் பாடும் நாயகர்களையும், கண்ணில் படும் நோய்த்தொற்றுக்கு ஆட்பட்டவர்களையெல்லாம் (ஜோம்பிகள்) சுட்டுத்தள்ளிக்கொண்டே நாயகன் தனது முன்னாள் காதலியை நினைத்து உருகி பாடுவதையும் நம்மால் எந்த மனநெருக்கடியும் முரண்பாடும் இல்லாமல் பார்த்து ரசிக்க முடிகிறது.

இங்கு தீவிரவாதிகள், ஜோம்பிகள் என்பன போன்ற சித்தரிப்புகள் இத்தகைய சித்தரிப்புக்கு ஆளாக்கப்படுவோரை எந்தக் குற்றவுணர்வும் அறச்சிக்கலும் இல்லாமல் கொன்றொழிப்பதோடு அவ்வாறு கொன்றொழிப்பதே அறம் என்று கருதும் தன்னிலைகளையும் உருவாக்கிவிடுகிறது. தூத்துக்குடியில் கொல்லப்பட்டவர்களை ‘சமூக விரோதிகள்’ என்று அடையாளப்படுத்துவதன் நோக்கம் என்ன? அந்தக் கொலைகளுக்கு மக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதற்கு மாறாக இசைவு தெரிவிப்பவர்களாக மாற்றுவதற்குத்தானே. இத்தகைய தன்னிலைகளைக் கொண்டவர்களாக நாம் ஆகிவிட்ட பிறகு, நாம் நமது குடும்பத்தோடும் குழந்தைகளோடும் மகிழ்ந்திருந்துகொண்டு நமது வயதான பெற்றோரைக் கவனித்துக்கொள்ளும் அதேவேளை, காஷ்மீரிகளின் மீதான இந்திய அரசின் ஒடுக்குமுறைகளை நமது அபிமானத்துக்குரிய கிரிக்கெட் அணியை ஆதரிப்பதுபோன்று ஆதரிக்கவும் முடியும்.

ஆக, வழக்கமான சினிமாப் படங்கள் எல்லாமே ஜோம்பிகளையும் தீவிரவாதிகளையும் சமூக விரோதிகளையும் தேச விரோதிகளையும் கொன்றொழிப்பதைக் கொண்டாடும் படங்கள்தான். இப்போது அரசதிகாரத்தால் கொன்றொழிக்கப்படும் மக்களுக்கு ஆதரவாக, அரசதிகாரத்தை விமர்சித்து எடுக்கப்படும் படங்கள் எவ்வாறு அமையவேண்டும்? அரசதிகாரம் தங்களுக்கு எதிரானவர்களைக் கொன்றொழிக்க மாந்தநீக்கம் செய்தல் என்ற ஆயுதத்தைக் கையில் எடுக்கும்போது, அதைக் கவிழ்க்க விரும்புபவர்கள் ஏற்கெனவே மாந்தநீக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கும் அரக்கர், அசுரர், கொரோனா ஜிஹாதிகள், சமூக விரோதிகள், தேச துரோகிகள் ஆகியோரது மானுடத்தன்மையை வெளிப்படுத்தும் கலையை உருவாக்குவதன் மூலம் அதைச் செய்யவேண்டும். அவர்களது அன்றாடத்தை, அதிலிருக்கும் அன்பை, அழகை, அறிவை, துன்பங்களை, வெறுமையை என எல்லாவற்றையும் சித்திரமாக்குவதே ஒடுக்குமுறைகளுக்கெதிரான விடுதலைக்கான கலையாக மிளிர முடியும்.

மேற்கண்ட மிருதன் படத்தில் திருப்புமுனை நிகழ்வாக அமைவது நாயகனின் உயிருக்குயிரான தங்கை ஜோம்பி தாக்குதலால் பாதிக்கப்படும் நிகழ்வாகும். இதுவரை ஜோம்பிகளை எந்தத் தயக்கமும் இன்றி சுட்டுத்தள்ளிக்கொண்டு வந்த நாயகன் முதன்முறை தன்னுடைய வாழ்வோடு பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் ஓர் உயிர் பாதிக்கப்பட்டவுடன் துயருருவான். அவளை எப்படியாவது காப்பாற்றிவிட வேண்டும் என்று துடிப்பான். இங்கு அவன் மட்டுமல்லாது அப்படத்தைக் காணும் நாமும் நாயகனின் சோகத்தில் பங்கெடுக்கச் செய்வது போன்றே அக்காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். அவனுக்கும் அவனது தங்கைக்குமான ஆழமான உறவை நமக்கு அறிமுகப்படுத்தியதன் மூலமாகத்தான் அதைச் சாதிக்க முடியும். இல்லையென்றால் எத்தனையோ ஜோம்பிகளில் ஒருத்தியாக அவளும் ஆகியிருப்பாள்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் பாலஸ்தீனத்தில் இஸ்ரேல் குண்டுகள் வீசி தாக்குதல் நடத்திய விதத்தை சில மேற்கத்திய ஊடகங்கள் கவர் செய்த விதம் குறித்து பேசிய தாரிக் அலி, ”இப்போதுதான் மேற்கத்திய ஊடகங்களுக்கு பாலஸ்தீனர்களுக்கும் பெயர்கள் உண்டு, அவர்களுக்கும் குடும்பங்கள் உண்டு, அவர்களுக்கும் குழந்தைப்பருவ புகைப்படங்களெல்லாம் உண்டு என்று புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்று கூறினார். இஸ்ரேலில் ஒருவர் இறந்தால் அவரது பெயர், படிப்பு, அவரது மனைவி, குடும்பம் என்று அவரை மனிதாயப்படுத்தும் ஊடகங்கள் பெரும்பாலும் போரில் இறப்பைத் தழுவும் பாலஸ்தீனர்களை வெறும் எண்ணிக்கைகளாக, கதைகளற்றவர்களாகச் சித்தரிக்கும் அரசியல் குறித்தே அவர் மேற்கண்டவாறு பேசினார்.

இதே போன்று ஈரானிய மெய்யியலாளர் ஹமீத் தபாஷி தனது Brown Skins White Masks என்ற நூலில், நிறைய மேற்கத்திய திரைப்படங்கள் மத்தியக் கிழக்கிலிருந்து குடியேறிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த கதாபாத்திரங்கள் உணவு உண்ணுவது போன்றோ குடும்பத்தோடு நேரம் செலவிடுவது போன்றோ பெரிதாக சித்தரிப்புகளே இல்லாமல் வருகின்றன என்பது குறித்தும் பேசியிருப்பார். ஆக, ஒரு சமூகத்தை மற்றமையாக்கம் செய்வதற்கு அந்தச் சமூகத்தைக் குறித்த இயல்பான அன்றாடச் சித்தரிப்புகள் அற்ற ஓர்படிவார்ப்புகளைச் செய்வது அவசியமானதாக இருக்கிறது. இந்த மற்றமையாக்கம் அரசியல் அடர்த்திபெறும்போது அழித்தொழிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பிம்பமாக அது உருவாகிவிடுகிறது.

முஸ்லிம்கள் பற்றிய தமிழ் சினிமா ஓர்படிவார்ப்புகளை (stereotypes) ‘அந்நியச் சமூகமாகக்’ கருதப்படும் ஒன்றின் சமூக இருப்பு பற்றிய ஓர்படிவார்ப்புகள் என்றும் அரசியல் ரீதியான கதையாடல் என்றும் இரண்டாகப் பிரித்துக்கொள்ளலாம். முஸ்லிம்கள் தமிழர் அல்லாதோர் என்பதோடு தமிழையும் நிம்பள்கி நம்பள்கி என்று பேசக்கூடியவர்கள், ஜுப்பா தொப்பி கைலி சகிதம் திரியக்கூடியவர்கள், நெற்றியில் நீண்டகாலம் தொழுததால் ஏற்பட்டிருக்கும் தழும்பு பெற்றிருப்பவர்கள், ஹவாலா மற்றும் கள்ளக்கடத்தல் போன்ற தொழில்களில் ஈடுபடுபவர்கள் என்பதாக அவர்களது சித்திரம் வரையப்பட்டிருக்கும். மேற்கண்ட சமூக இருப்பு சார்ந்த ஓர்படிவார்ப்புகளுக்கு அப்பால் அரசியல் ரீதியாக முஸ்லிம்களை சித்தரிப்பது எவ்வாறெனில் முஸ்லிம்களில் ஒரு பிரிவினரை தேச விரோதியாகவும், பகை நாட்டுக்கு விசுவாசமானவர்களாகவும் மற்றும் சொந்த நாட்டு அப்பாவி மக்களை பேதமில்லாமல் கொன்றொழிப்பவர்களாகவும், இன்னொரு பிரிவினரை நாட்டுப்பற்றோடு இத்தகைய கெட்ட முஸ்லிம்களை எதிர்த்து தேசத்தைக் காப்பாற்ற உறுதிபூண்டவர்களாகவும் காண்பிப்பது. அரசியல் ரீதியாக அவர்களை தேசவிரோத-தீவிரவாத-கெட்ட முஸ்லிம்களாகவும் இத்தகைய கெட்ட முஸ்லிம்களை சமரசமற்று எதிர்ப்பவர்களாக தேசப்பற்றுமிக்க நல்ல முஸ்லிம்களையும் காட்சிப்படுத்துவது.

முதலாவது வகை ஓர்படிவார்ப்புகள் மலையாளிகள், தெலுங்கர்கள் போன்ற மையநீரோட்டத்தில் இல்லாத ’அந்நியச் சமூகங்கள்’ குறித்த தேய்வழக்குகளோடு ஒப்பிட்டத்தக்கவை என்றால், இரண்டாவது வகை பின் – காலனிய இந்தியாவின் முஸ்லிம் மற்றமையாக்கத்தோடும் (தேச விசுவாசம் குறித்த வினா, பாகிஸ்தான் ஆதரவு) பனிப்போர் காலத்துக்கும் 9/11 க்கும் பின்பான இஸ்லாமோ ஃபோபியாவோடும் (தீவிரவாதம், தேசப் பாதுகாப்பு, ‘You are either with us, or with the terrorists, நல்ல முஸ்லிம் கெட்ட முஸ்லிம்) தொடர்புடையது. இத்தகைய பின்னணியில் நசீர் என்ற படம் எத்தகைய இடையீட்டைச் செய்கிறது, அது எவ்வாறு மேற்கண்ட சித்தரிப்புகளிலிருந்து வேறுபடுகிறது, முஸ்லிம்கள் – இந்துப் பெரும்பான்மைச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பல்வேறு சாதி, வர்க்க மட்டங்கள் – இந்து தேசியவாதம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய எத்தகைய கதையாடலை முன்வைக்கிறது, முஸ்லிம் கதாபாத்திரங்கள் வார்க்கப்படும் சட்டகங்கள், அதன் பின்னணியில் உள்ள மேலாண்மை பெற்ற சொல்லாடல்கள், அவை இப்படத்தில் மறு உறுதி செய்யப்படுகின்றதா அல்லது கவிழ்க்கப்படுகின்றதா என்பது போன்ற கரிசனைகளையெல்லாம் முன்வைத்துதான் இப்படத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று கருதுகிறேன்.

இப்படத்தின் தொடக்கக் காட்சியே வெளியூருக்குக் கிளம்பிப்போகும் மனைவியை பிரிய மனமில்லாத நசீர், அவளை ஆவலோடு அணைத்து உதட்டில் முத்தமிடும் காட்சியோடு தொடங்குகிறது. வீட்டை விட்டு வெளியேறும் முன்னர் புர்கா அணிந்துகொள்ளும் மனைவிக்கு பொத்தான்களை மாட்டிவிட்டு உதவுகிறான் நசீர். உள்ளபடியே இது மிகவும் முக்கியமான சித்தரிப்பாகும். இது முஸ்லிம் குடும்பங்களில் உள்ள ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையில் ஏதோ பண்ணையடிமை முறை நிலவுகிறது என்பது போன்ற சித்தரிப்பிலேயே சிந்திக்கக் கற்றிருக்கும் ஓர்படிவார்ப்புக்களை (stereotypes) வெற்றிகரமாகக் களைத்துப்போடுகிறது.

தமிழ்ப் படங்களில் மட்டுமல்ல, தமிழ் முற்போக்கு பொதுமன்றங்களிலேயே இத்தகைய சித்தரிப்புகள் எல்லாம் இயல்பாக இருக்கின்றன. தனது குடும்பத்தையும் சாதியையும் பற்றி எழுதும்போது வெளி, வரம்பு, எல்லைக்கோடுகள், பெண்களின் முகமை, எல்லைகளை மதித்தும் மீறியும் அவற்றோடு negotiate செய்வது என்றெல்லாம் எழுதும் உயர்சாதி மென் இந்துத்துவ ஃபெமோ-தேசியவாதியான அம்பை, தமிழின் முதல் முஸ்லிம் பெண் நாவலாசிரியரான சித்தி ஜுனைதா பேகத்தைக் குறித்து எழுதும்போது, அவரது குடும்பம் மற்றும் சமுதாயத்து ஆண்களை விஷப்பாம்புகள் என்று கட்டுரையின் தலைப்பிலேயே விளிக்கிறார். ஆக, முஸ்லிம் பெண்கள் மீதான இவரைப் போன்றவர்களின் கரிசனை என்பது உண்மையிலேயே முஸ்லிம் சமூகத்தில் உள்ள கட்டமைப்பு ரீதியான அசமத்துவத்தைக் கேள்விகேட்பதல்ல. மாறாக, தங்களது பார்ப்பன மேலாண்மையை திடப்படுத்திக்கொள்ளும் அரசியலுக்கு ‘முஸ்லிம் பெண்’ என்ற திணையை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வதே.

முஸ்லிம் குடும்பங்களிலும் கணவர்கள் அன்பாக இருப்பார்கள், தனது முப்பதுகளின் இறுதியில் இருக்கும் முஸ்லிம் மனைவியும் ஆரத்தழுவி முத்தமிடும் தனது கணவனை ‘கிழவா!’ என்று கூறி விளையாட்டாகச் சீண்டுவார் என்பது போன்று யோசித்திருப்பதே ஒரு பெரும் முன்னகர்வாகும். இதற்குப் பொருள் முஸ்லிம் சமூகத்தில் இருக்கும் கட்டமைப்பு ரீதியான அசமத்துவத்துவங்கள் பற்றி பேசக்கூடாது என்பதல்ல. உயர்சாதி அல்லது பெரும்பான்மைச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் சமூகத் திணைகள் தங்களிடம் முதலீடு செய்திருக்கும் தனிச்சலுகைகள் (Privilege) மற்றும் அதிகாரம் குறித்த போதுமான விமர்சனமில்லாமல், சிறுபான்மைச் சமூகத்தின் மீதான கற்பிதங்களையும் ஓர்படிவார்ப்புகளையும் விமர்சனச் சிந்தனையோடு பார்க்கும் பயிற்சியோ அறிவு நாணயமோ ஒப்புறவோ இன்றி முஸ்லிம் ஆணாதிக்கம் என்று பேசுவது முஸ்லிம் பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்கு ஒருபோதும் உதவுவதில்லை. அத்தோடு, அவர்களை முகமையற்றவர்களாக்கி தங்களது அரசியல் நலன்களுக்கு கருவியாக்கிக் கொள்கிறது என்பதே இங்குள்ள சிக்கல்.

சமீபத்தில் இந்துத்துவத்தை எதிர்ப்பது என்ற பாவனையோடு வெளியான ஜிப்சி என்ற போலி முற்போக்குப் படமும் இவ்வாறுதான் செய்திருக்கிறது. ஒடுக்கப்படும் மக்கள் மீதான சகோதரத்துவ வாஞ்சையோடு, அவர்கள் எவ்வாறு தங்களது வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளில் இருந்துகொண்டு எதேச்சதிகாரங்களை எதிர்க்கிறார்கள் என்பதைப் படமாக்குவதற்கு முன்பு ஒருவர் தன்னை இம்மக்களின் ரட்சகராகக் கற்பித்துக்கொள்ளும் சுயமோகத்திலிருந்தும், ‘பெருந்தன்மைமிக்க பெரும்பான்மை’ என்ற மேட்டிமைவாதச் சிந்தனையிலிருந்தும் வெளிவரவேண்டும். அவ்வாறு செய்வதற்கு இயலாத ராஜு முருகன் போன்ற இயக்குநர்களால் தங்களது இந்து ஆண் ஃபேண்டசிகளைத் தவிர்த்து வேறு எதனையும் படமாக எடுக்க முடியாது.

தனது மனைவி ஊருக்குச் செல்வதே தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லும் நசீர் வேறுவழியின்றி அவளை பஸ் ஏற்றிவிட்டு கடைக்குச் செல்கிறான். கடையில் அவன் ஒவ்வொரு நாளும் செய்யும் பணிகள் காட்சிகளாக விரிகின்றன. துணிகளை அடுக்குவது, பொம்மைகளுக்கு துணி மாட்டிவிடுவது போன்றவற்றையெல்லாம் காட்டுகிறார்கள். தனது மனைவியைப் பிரிந்து ஏக்கத்தோடு வரும் நசீர் ஏதோ மனதில் அசைபோட்டுக்கொண்டே பொம்மையின் மூக்கைப்பிடித்து திருகி தனக்குள்ளாகச் சிரித்துக் கொள்கிறான். தனது சைவ வெள்ளாள முதலாளியின் வீட்டுக்கு சாப்பாடு எடுக்கச் செல்கிறான். அங்கிருந்து முதலாளியின் மகனுக்கு மதிய உணவு கொண்டுபோய் கொடுப்பதற்கு அவனது பள்ளிக்குச் செல்கிறான். இடையே வெள்ளைச் சட்டை, கைலி சகிதம் தாடியெல்லாம் வைத்துக்கொண்டு ஒரு முஸ்லிம் பெரியவரைச் சந்திக்கிறான். அவரோடு ஒரு ஹோட்டலுக்குச் சென்று சாப்பிடுகிறான். அப்போது வெளிநாடு சென்று சம்பாதிப்பதன் சாதக பாதகங்கள் பற்றி இருவரும் பேசிக்கொள்கிறார்கள். அதன்பிறகு பாங்கொலி, பள்ளிவாசல், லுஹர் தொழுகை வேளை. ஓர்மையோடு அங்கசுத்தி செய்துவிட்டு தொழுகைக்காக தியானத்தோடு காத்திருக்கிறான். பிறகு வீட்டிற்குச் சென்று கொஞ்ச நேரம் இளைப்பாறுகிறான். இளைப்பாறுதலைச் சுகமாக்கும் கஸல் சிறிதுநேரம். பின்னர், கர்பப்பையில் புற்றுநோய் வந்திருக்கும் தனது அம்மாவைக் காண்கிறான். உள்ளே இருக்கும் வேதனையால் அவள் கூனிக்குறுகி படுத்துக்கிடக்கிறாள்.

இதன்பிறகு மறுபடியும் கடைக்குச்செல்வது, விற்பனை என்று அவனது அந்த நாள் தொடர்கிறது. இந்த எல்லா வாழ்க்கைச் சூழல்களிலும் பங்குபெறும் உற்றதுணைவனாக புகைப்பழக்கமும் அவனோடே பயணிக்கிறது. போதுமான அளவு வருமானம் இல்லாததால் தங்களது உறவினருக்கு மத்தியில் சரிசமமாக மதிக்கப்படுவதில்லை என்ற ஆற்றாமை, தன்னை வளர்த்து ஆளாக்கி இந்தச் சமூகத்தில் சுயமரியாதையோடு வாழ உழைத்து ஓடாய்த்தேய்ந்த தன் அம்மாவின் புற்றுநோய்க்கு அறுவை சிகிச்சை செய்ய முடியாத அளவு கழுத்தை நெறிக்கும் பொருளாதார நெருக்கடிகள், இந்த நிலையிலும் தான் வாழ்க்கையில் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் வாய்ப்புகளைத் தட்டித் திறந்து பார்த்து இன்றில்லாவிட்டாலும் நாளை நம் கஷ்டங்கள் தீரும் என்ற நம்பிக்கையோடு ஒவ்வொரு நாளையும் கடப்பது என்ற ஒரு சாமானிய முஸ்லிமின் அன்றாடத்தை, அதன் இருத்தலியல் யதார்த்ததை சித்திரமாக்குகிறது இப்படைப்பு. இவ்வாறு மற்றமையின் அன்றாடத்தையும் இருத்தலியல் யதார்த்தத்தையும் சித்தரித்ததன் வழி பல்லாண்டு காலங்களாக தமிழ்த் திரையில் நிலவி வந்த மற்றமையாக்கல் பதிவுகளையும் அதன் அரசியலையும் தலைகீழாக்குகிறது. இதுதான் இப்படத்தின் முக்கியமான பங்களிப்பாகும்.

இந்த மைய கதாப்பாத்திரமும் அதன் வாழ்வும் எவ்வாறு அழித்தொழிப்புக்கு ஆளாகிறது என்பதுதான் படத்தின் மீதிக் கதை. இந்த அழித்தொழிப்பு என்பது ’மதவெறி’ கொண்ட சில குழுக்களால் நடத்தப்பட்ட தனித்ததொரு குற்றச்சம்பவம் கிடையாது என்பதை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது இப்படம். மாறாக, முஸ்லிம் விரோத வன்முறை என்பது ஒரு சமூக செயற்பாடாகவும் ஒரு பண்பாடாகவும் இருக்கிறது என்பதையும் இப்படம் பதிவு செய்கிறது. ஜவுளிக்கடை முதலாளி கோவையில் இருக்கும் உணவகங்கள் பற்றிக் கூறும்போது, ”அங்க ஒருத்தன் கருகருன்னு தாடி வெச்சுட்டு இருப்பான், அதனால் அங்க போறதில்ல” என்று கூறுகிறார். கடைக்கு வரும் வாடிக்கையாளர் ஒருவர், “ஊர்வலம் அவனுக தெருவுல வரக்கூடாதா… துலுக்கனுக லொள்ள பாத்தியா, நம்ம கட்சிப் பசங்க கிட்ட சொல்லி அவனுக தெருவுல கல்லெறியச் சொல்லு, போலீஸ் என்னடா போலீசு கத்த கத்தையா வாங்கிக்குறுவானுக… நாம செய்றத பாத்தும் பாக்காத மாதிரி குரங்கு பொம்மையாட்டம் முழிச்சுட்டு நிக்கல… அதெல்லாம் நம்ம ஏண்டா பயப்படனும்… மயிறு.. அவனுகளுக்கு நம்ம மேல பயம் இருக்கனும்” என்கிறார். இதைக் கேட்டு துணுக்குறுகிறான் நசீர். அவன் அருகிலிருக்கும் பெண் ஊழியருக்கோ இதெல்லாம் காதிலேயே விழுவதில்லை.

இது தொடர்பாக சமூக ஊடகங்களில் சிலர் இப்படி படத்தில் வரும் எல்லாப் பாத்திரங்களையும் எதிர்மறையாகக் காட்டியிருக்கவேண்டுமா என்று கேட்கிறார்கள். படத்தில் வரும் இந்துக்கள் எல்லோரையும் கும்பல் படுகொலை செய்யும் இந்து நாஜிக்களாக சித்தரித்துவிடவில்லை. கடையின் முதலாளிக்கு முஸ்லிம்கள், குறிப்பாக அவர்கள் உணவுக் கடைகளில் ஊழியர்களாக இருப்பது குறித்து ஒவ்வாமை இருக்கிறது. கடையில் வேலை செய்யும் பெண் ஊழியருக்கு அது அவருக்குச் சம்பந்தம் இல்லாத பிரச்னை. ஆனால், நசீருக்கு இது எளிதாகப் புறந்தள்ளிவிடக்கூடிய ஒரு பிரச்னையல்ல. அவன் அரசியல் ஈடுபாடும் செயற்பாடும் உடையவனாக இருக்கிறானோ இல்லையோ, அரசியல் அவனது வாழ்வில் தலையிட்டே தீரும். அதுவும் சாதாரண அரசியல் அல்ல. அவன் முஸ்லிமாக இருப்பதனாலேயே அவன் கொல்லப்பட்டு விடும் அரசியல். தனது தாய், மனைவி, மகன், பிழைப்பு, கொஞ்சம் கஸலும் கவிதையும், நிறைய சிகரெட்டுகளும் என்று தனக்கென ஒரு உலகத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும்போது, அதை எந்தவித இரக்கமோ குற்றவுணர்வோ இல்லாமல் வன்மமாகக் கலைத்து அழித்தொழிக்கும் அரசியல்.

நசீரின் சக ஊழியர்களோ முதலாளியோ வழக்கமாக ஒரு யதார்த்தவாத நல்லிணக்கத்தைப் பேணுபவர்கள்தான் என்றாலும், அவர்களுக்கு வராத ஓர் அச்சுறுத்தலை அங்கு நசீர் மட்டுமே சந்திக்கவேண்டும் என்பதுதான் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. இங்கு மற்றவர்கள் நேரடியாக இந்தப் படுகொலையில் சம்பந்தமில்லாதவர்களாக இருந்தாலும் இங்கு சமூகத்தின் பல்வேறு மட்டங்களிலும் செயற்படும் முஸ்லிம் மற்றமையாக்கம் என்ற நிகழ்வுப்போக்கின் விளைபொருளாக இறுதியாக நடக்கும் வன்முறை நடவடிக்கை நிகழ்கிறது. போலீஸ்காரர்கள் நாம் செய்வதையெல்லாம் சும்மா வேடிக்கைதான் பார்ப்பார்கள் என்ற கருத்தின் மூலம் அரசும் அதன் உறுப்புகளும் இங்கு எவ்வாறு பெரும்பான்மைவாதத்தை உற்பத்தி செய்பவர்களாகவும் அதைப் பாதுகாப்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் என்பதும் சொல்லப்படுகிறது.

இத்தகைய ஆக்கப்பூர்வமான பங்களிப்புகளைச் செய்த இப்படத்தில் எதிர்மறை அம்சங்களும் இருப்பதை பேசித்தான் ஆகவேண்டும். இந்தியாவில் சிறுபான்மை முஸ்லிம் சிவில் உரிமைகளுக்கான இயக்கங்கள், அரசியல் கட்சிகள், முஸ்லிம் மத நிறுவனங்கள், முஸ்லிம் மதச் சிந்தனைப் பிரிவுகள் இவையெல்லாம் வழக்கமாக இந்துத்துவ அரசியலுடன் சமப்படுத்தும் லிபரல் அரசியல் பற்றி இயக்குநரிடம் போதுமான அளவு விமர்சனப் பார்வை இருக்கிறதா என்ற கேள்வியை நாம் கேட்க வேண்டி இருக்கிறது. படத்தின் ஒரு காட்சியில் நசீர் முஸ்லிம் தெருவின் வழியாக நடந்துவரும்பொழுது, பள்ளிவாசல் ஒலிப்பெருக்கியில் மதப்பிரசங்கம் நடந்துகொண்டிருக்கும் ஒலித்துணுக்கு பின்னணியில் கேட்கும். அப்பிரசங்கத்தில் முஸ்லிம்கள் மார்க்கத்தைப் பற்றிய சிறுசிறு கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாகத் தங்களுக்குள் பிரிந்துக் கிடப்பதைப் பற்றியும் அவ்வாறு கருத்துவேறுபட்டு பிரியாமல் எல்லோரும் நேர்வழி பெற்ற கலீஃபாக்களின் ஆட்சியில் இருந்ததுபோல் ஒற்றுமையாக இருக்கவேண்டும் என்று கேட்கும். அக்காட்சியின் உடனடித் தொடர்ச்சியாக சந்தைப் பகுதியில் ஓர் இந்துத்துவப் பிரச்சாரம் நடந்துகொண்டிருக்கும். அதில், ”பாரத நாடு பழம்பெரும் நாடு, தெய்வத் தமிழ் வாழ்ந்த பூமி, ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் வாழ்ந்த பூமி, இந்த ஆன்மிகப் பூமியைக் கூறுபோடுவதற்கு அந்நிய சக்திகளும் அவர்களது அடிவருடிகளும் காலங்காலமாக முயற்சி செய்துகொண்டு இருக்கிறார்கள்” என்ற இந்துத்துவ பிரச்சாரம் கேட்கும். இதில் சில விஷயங்கள் தெளிவாக இல்லை.

முதலாவதாக முஸ்லிம் தெருக்களில் கேட்கும் பிரச்சாரத்தின் உள்ளடக்கம் முஸ்லிம்களுக்கு நேர்மறையான ஒன்றாகத்தான் கேட்கும். நான் சில முஸ்லிம் நண்பர்களிடம் இது குறித்து விவாதிக்கும்போது அவர்களும் இதைத்தான் சொன்னார்கள். அப்பிரசங்கம் முஸ்லிம்கள் சமய கிரியைகள், நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றில் கருத்துவேறுபட்டு பிரிந்துக் கிடப்பதை விமர்சிக்கிறது. இதுவொரு மதத்தைப் பின்பற்றும் சமூகத்திற்குள் தோன்றும் குறுங்குழுவாதத்தின் மீதான விமர்சனமாகவும் சமூக ஒற்றுமைக்கான குரலாகவும்தான் கேட்கிறது. இது அடிப்படையிலேயே தேசியப் பண்பாடாக இந்துப் பண்பாட்டை முன்னிறுத்துதல், தேசிய எல்லையையும் பண்பாட்டு எல்லையையும் ஒன்றாக வரையறுத்தல், இந்துப் பண்பாட்டுக்கு வெளியில் இருப்போரை தேசத்துக்கு எதிரானவர்களாக அடையாளங்காணுதல், அத்தகைய எதிரிகளுக்கு எதிராக இந்துக்கள் எல்லோரையும் இராணுவம் போன்று படையணியாக வலியுறுத்தல் என்னும் அரசியலை முன்வைக்கும் இந்து தேசியவாதத்துக்கும் பண்பளவிலேயே வேறுபாடு இருக்கிறது. ஆனால், இப்படி ஒன்றன் பின் ஒன்றாக முஸ்லிம் சமயப் பிரச்சாரத்தையும் இந்து தேசியவாத இனக்கொலை அரசியல் பிரச்சாரத்தையும் சமமானது என்பது போன்ற சித்திரத்தை உருவாக்குவது மேற்கத்திய திரைப்பட விழா பார்வையாளர்களுக்கும் தமிழ்நாட்டின் முஸ்லிம் அல்லாத பெரும்பான்மைச் சமூகத்தின் பார்வையாளர்களுக்கும் எத்தகைய மனப்பதிவை ஏற்படுத்தும்?

தங்களது பெண்களை புர்கா அணியச் செய்வது, தங்களது வெளிகளில் பாலினக்கலப்பு ஏற்படா வண்ணம் எச்சரிக்கையோடு இருப்பது, நீண்ட தொப்பியும் தாடியும் வைத்துக்கொள்வது, சனிக்கிழமை மிகவும் கண்டிப்பான முறையில் ஓய்வுநாளை அனுசரிப்பது என்றெல்லாம் இருக்கும் வைதீக யூதச் சமூகங்களின் மத அனுஷ்டானத்தையும் ஜெர்மானிய ஆரிய இன மேன்மை பேசும் நாஜிக்களின் அரசியலையும் சமப்படுத்திப் பார்க்க முடியுமா? அவ்வாறு சமப்படுத்திப் பார்ப்பதற்கு ஒருவர் ஜெர்மானிய பொதுச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த லிபரல் ராஜூ முருகனாகத்தான் இருக்க முடியும். இந்துத்துவம் என்பது மத வைதீக அமைப்பு அல்ல, அது தேசியம்-பண்பாடு-எல்லைகள்-நம்பகமான சுயங்கள்-எதிரிகள் என்ற கட்டமைப்பைக் கொண்டுள்ள ஒரு ஃபாசிஸ்ட் கருத்தியல். இத்தகைய ஃபாசிஸ்ட் கருத்தியல்களைக் கட்டமைக்க இராமாயணம் போன்ற மதக் கதையாடல்கள் போன்று சமூக-டார்வினியம், Eugenics போன்ற மதச்சார்பற்ற விஞ்ஞானவாதக் கதையாடல்களும் கூட உதவலாம். ஆனால், இத்தகைய ஒன்றுக்கொன்று பண்பளவிலேயே வேறுபட்ட இரு நிகழ்வுப்போக்குகளை வெறுமனே ‘மதவாதம்’ என்ற சொல்லாடலில் சமப்படுத்துவதுதான் இன்று முற்போக்கு வட்டாரங்களிலும் கூட நாம் அதிகம் கண்ணுறுவதாக இருக்கிறது. இன்னும் தீவிரமாக இதைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் சிறுபான்மை-பெரும்பான்மை என்ற அளவு வேறுபாடு சார்ந்ததாக இதைப் பேசுவார்கள். ஆனால், இவற்றினிடையே இருக்கும் பண்பு வேறுபாட்டை அங்கீகரிப்பது மிகவும் அரிதாக இருக்கிறது. இதனால்தான் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளால் பம்பாய் போன்ற ஓர் உயர்சாதி மென் இந்துத்துவப்படத்துக்கு வக்காலத்து வாங்க முடிந்தது.

இந்த எதிர்மறை அம்சம் தவிர்த்து ‘நசீர்’ முஸ்லிம் வாழ்க்கையின் மானுடத்தன்மையையும் அன்றாடத்தையும் படம் பிடித்திருப்பது, இஸ்லாமோ ஃபோபியாவை ஒரு கட்டமைப்பு ரீதியான யதார்த்தமாகக் காட்டியிருப்பது, இந்து முஸ்லிம் கலவரம் என்றெல்லாம் மையவாதம் பேசாமல் முஸ்லிம் விரோத இந்து வன்முறையைப் படம்பிடித்திருப்பது, இந்து வன்முறையை சில மத வெறியர்களின் செயல் என்று சுருக்காமல் சமூகத்தின் பல மட்டங்களிலும் நிலவும் தேசியவாத-முஸ்லிம் மற்றமையாக்கக் கதையாடல்கள் மற்றும் நிகழ்த்துதல்களின் விளைபொருளாகக் காட்டியிருப்பது போன்றவை எல்லாம் மிக முக்கியமான பங்களிப்புகள். அதற்காகவே நாம் இந்தப் படத்தைக் கொண்டாட வேண்டும்.

`நசீர்’ என்றொரு நல்ல முஸ்லிம்!

தமிழ் சினிமாவின் நூறாண்டு தாண்டிய வரலாற்றில், புர்கா அணிந்த மனைவியை அழைத்துக் கொண்டு, பூ மார்க்கெட்டில் இரண்டு முழம் பூ வாங்கித் தரும் முஸ்லிம் ஆண் குறித்த காட்சி அமைப்பு இதுவரை வந்திருக்கிறதா? தமிழ்நாட்டில் வாழும் சுமார் 6 சதவிகித முஸ்லிம் மக்களின் தனி வாழ்க்கை குறித்த படைப்புகள் தமிழ் சினிமாவை இன்னும் பெரிதாக எட்டவே இல்லை. அதே வேளையில், முஸ்லிம்கள் குறித்த எதிர்மறையான சித்தரிப்புகள் நிறைந்த திரைப்படங்களுக்கு இங்கு பஞ்சம் இல்லை.

கோவையைச் சேர்ந்த இயக்குநர் அருண் கார்த்திக் ‘நசீர்’ படத்தை இயக்கியிருக்கிறார். கோவையில் முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் பகுதி ஒன்றில் இரண்டு ஆண்டுகள் தங்கி, இந்தப் படத்தைத் தந்திருக்கிறார். மதக்கலவரங்களாலும், குண்டுவெடிப்பாலும் பிளவுண்ட கோவை நகரத்தின் முஸ்லிம் ஒருவனின் ஒரு நாள் வாழ்க்கையைப் பேசுகிறது இந்தப் படம். நசீர் உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவன். துணிக்கடை ஒன்றில் சேல்ஸ்மேனாகப் பணிபுரிபவன். தன்னைச் சுற்றி நிகழும் வகுப்புவாத உரையாடல்களுக்கும், அறிவிப்புகளுக்கும் செவிசாய்க்காதவன். இந்தக் காலத்திலும் மனைவிக்குக் காதல் கடிதம் எழுதும் அளவுக்குத் தன் மனைவியை நேசிப்பவன். தனிமை குறித்து கவிதை எழுதும் கவிஞன். அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனுக்கு இந்தச் சமூகம் தரும் பரிசு என்ன என்பதைப் பொட்டில் அடித்தாற்போல் பதிவு செய்திருக்கிறது ‘நசீர்’.

நசீர்

படம் பார்க்க விரும்புபவர்கள் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு, இதற்குக் கீழே இருப்பவற்றைத் தேவை இருப்பின் படிக்கவும்… (SPOILERS AHEAD)

’நசீர்’ படம் முழுவதும் வன்முறையையோ வெறுப்பையோ நாம் முழுவதுமாக பார்ப்பதில்லை. ஆனால், நசீருடன் பலவற்றைக் கேட்கிறோம். படம் முழுவதும் ‘ஒலி’ என்ற அம்சத்தின் அடிப்படையில் நசீரின் சூழலைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. முதல் காட்சியில், அதிகாலை ஃபஜ்ர் தொழுகைக்கான பாங்கு சொல்லப்படும் வேளையில், உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் நசீரின் அறிமுகம் பார்வையாளர்களுக்குக் கிடைக்கிறது. மற்றொரு காட்சியில், நசீரும் அவரது மனைவி தாஜும் முஸ்லிம்கள் வாழும் தெருக்கள் வழியாகவும், அதன்பின்பு இந்துக்கள் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் பூ மார்க்கெட்டிற்கும் செல்கின்றனர்.

முஸ்லிம் தெருக்கள் வழியாகச் செல்லும்போது, முஸ்லிம்கள் ஒன்றிணைதல், ‘தொப்பி போடலாமா, வேண்டாமா?’ போன்ற விவாதங்களில் முஸ்லிம்கள் ஈடுபடாமல் இருத்தல், இஸ்லாமிய அரசு இருந்த காலகட்டத்தின் பெருமை முதலானவை குறித்து ஒலிபெருக்கி வழியாகக் கேட்க நேர்கிறது. அந்தப் பகுதியைக் கடந்த பிறகு, ’இந்து தர்மத்திற்கு எழுச்சி தேவைப்படுகிறது; பாரதம் இந்து நாடு. அதற்குத் தற்போது வெளியில் இருந்து வந்தவர்களால் ஆபத்து வந்திருக்கிறது. இந்து தர்மத்தின் அடிப்படையில் நாம் ஒன்றிணைய வேண்டும்’ என்ற ரீதியிலான அறிவிப்பைக் கேட்க முடிகிறது. இதன் மூலம் முஸ்லிம்களை ஒன்றிணையக் கோரி ஒரு பக்கமும், இந்துக்களை ஒன்றிணையக் கோரி மற்றொரு பக்கமும் நிகழ்த்தப்படும் பிரசாரங்கள் நசீரைச் சீண்டவில்லை என்றும், நசீர் வாழும் இடத்தின் அரசியல் குறித்த சித்திரமும் பார்வையாளர்களிடம் வரையப்படுகிறது.

மத ரீதியான திரட்சிக்கான அழைப்பு என்றபோதும், இந்துக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் இந்தியாவில் இந்துத்துவ அமைப்புகள் இந்துக்களை ஒன்றிணைவதற்காக அழைப்பதற்கும், முஸ்லிம்கள் அழைப்பதற்கும் மிகப்பெரிய வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. ஓநாய் கூட்டமாக வாழ்வதற்கும், ஆடுகள் கூட்டமாக வாழ்வதற்குமான வித்தியாசம் அது. தமிழ் சினிமாவில் மணிரத்னம், கமல்ஹாசன் போன்றோரால் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட இந்த ‘சமன்படுத்தும்’ அரசியல் நசீரில் இடம்பெற்றிருப்பது வருத்தத்திற்குரியது.

நசீர்

நசீர் படத்தின் இறுதிக் காட்சியை ஒட்டியே மொத்த கதையும் நகர்கிறது. இந்துத்துவ கும்பலால் வீழ்த்தப்பட்டு சாலையில் உயிரற்றுக் கிடக்கும் நசீரைப் புரிந்துகொள்வதற்காகவே முந்தைய அனைத்துக் காட்சிகளும் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், அவை அனைத்தும் ‘நல்ல முஸ்லிம்’ என்ற பொதுச் சமூகத்தின் வரையறைக்குட்பட்டு உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. வழக்கமாக தன் மனைவியை அடிமைப்படுத்தும் முஸ்லிம் ஆண் வேடமாக இல்லாமல், மனைவி மீது அதீத நேசம் கொண்ட கணவனாக நசீர் இருக்கிறான். அதிகாலை பாங்குச் சத்தம் கேட்டும், தொழுகைக்குச் செல்லாதவன். தான் பணியாற்றும் கடையில் கிருஷ்ணர் சிலையைத் தூய்மைப்படுத்தி, அங்கிருக்கும் இந்துக் கடவுள் படங்களுக்கு மாலையிடுபவன். சைவப் பிள்ளையின் வீட்டு வேலைக்கு ஒத்தாசை செய்பவன். தன்னுடன் பணியாற்றுபவன் முஸ்லிம்களைப் பற்றி அவதூறாகப் பேசும்போதும் அதனைக் கண்டும் காணாதிருப்பவன். தனது பெயரையோ, தான் வாழும் பகுதியையோ தவிர நசீர் எந்தவித இஸ்லாமிய அடையாளங்களையும் தாங்கியிருப்பவன் அல்ல.

இப்படிப்பட்ட ஒரு ‘நல்ல முஸ்லிம்’ கொல்லப்படும்போது, ‘அட, இவனப் போய் கொன்னுட்டீங்களே!’ என்ற ரீதியில் பார்வையாளர்களிடம் பரிவை உருவாக்குவதாக அமைந்திருக்கிறது நசீர். நசீரை மேலும் ‘ஐயோ, பாவம்!’ என்று கருதுவதற்கு, அவனுக்கு மாற்றுத்திறனாளி வளர்ப்பு மகன் ஒருவனும், புற்றுநோயால் அவதிப்படும் அம்மாவும் இருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பார்த்துக்கொள்ளும் நசீருக்குப் பொருளாதார நெருக்கடியும் இருக்கிறது. இந்தப் படத்தை அர்ஜுன் சம்பத் பார்த்தால் கூட, ‘ச்சே, இப்படி ஒரு நல்லவனை இப்படி பண்ணிட்டாங்களே!’ என்று பேசுவதற்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது. அந்த அளவுக்குப் பார்வையாளர்களிடம் பரிவைக் கோருகிறது ‘நசீர்’.

நசீர்

மணிரத்னத்தின் ‘பம்பாய்’ படத்தைக் கொண்டாடுபவரும், கமல்ஹாசனின் ‘விஸ்வரூபம்’ படத்தில் முஸ்லிம் தீவிரவாதிகளை மனிதர்களாக கமல் சித்தரித்துவிட்டார் என்று விமர்சனம் எழுதியவருமான பிரபல தமிழ் சினிமா விமர்சகர் பரத்வாஜ் ரங்கன் ‘நசீர்’ படத்தைக் கொண்டாடுகிறார். சமூக வலைத்தளங்களில் மூர்க்கமாகவும் மென்மையாகவும் இஸ்லாமிய வெறுப்பை வெளிப்படுத்துபவர்களாலும் ‘நசீர்’ கொண்டாடப்படுகிறது. இவற்றை மேற்கூறிய விமர்சனத்தில் வழியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

இந்த அரசியல் புரிதல் குறித்த பிரச்னைகளைத் தாண்டி, ‘நசீர்’ ஓர் அபூர்வமான படைப்பாக உருவாகியிருக்கிறது. இயக்குநரின் Hindu gaze இந்த அரசியல் பிரச்னைகளுக்கு ஓர் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். படத்தில் பணியாற்றியவர்களிலும் பெரியளவில் முஸ்லிம்கள் யாரும் இல்லை. இதற்கு முஸ்லிம் சமூகத்தின் மத்தியில் இருக்கும் மத ரீதியான சினிமா புறக்கணிப்பு முக்கியக் காரணம். அதை மாற்றுவதற்குரிய பணிகளை முஸ்லிம்கள் செய்வதற்கான காலம் இது.

’நசீர்’ முஸ்லிம் படைப்பாளிகளிடம் இருந்து வெளிப்பட்டிருக்க வேண்டும். எனினும் அருண் கார்த்திக் அதனைத் திறம்படச் செய்திருக்கிறார். ’பிரபஞ்சத்திற்கு நான் ஒரு நொடி… எனக்கு இந்தப் பிரபஞ்சம்?’ என்று நசீரின் தனிமையில் இருந்து பிறக்கும் கவிதையை யாராலும் அவ்வளவு எளிதில் கடந்துவிட முடியாது.

‘நசீர்’ நேர்மையான அரசியல் படைப்பு.

பெரும்பான்மைவாதத்துக்குப் பலியான விகடன்

தற்போது விகடன் குழுமத்தில் நடைபெறும் ஆட்குறைப்பின் மூலம் சமூகம், அரசியல் சார்ந்த படைப்புகள் எழுதி வரும் பத்திரிகையாளர்கள் குறிவைக்கப்பட்டு வருகின்றனர். நிர்வாக நலனிற்கேற்ற அரசியலைப் பின்பற்றாத காரணத்தால் பத்திரிகையாளர்கள் பலர் கடந்த 3 ஆண்டுகளில் வெளியேறியுள்ளனர் / வெளியேற்றப்பட்டுள்ளனர்.

நான் கடந்த மார்ச் மாதம் விகடன் நிறுவனத்தின் பணிகளில் இருந்து விலகினேன். அதற்கான காரணத்தை, கடிதமாக விகடன் குழுமத்தின் ஆசிரியர் ச.அறிவழகனுக்கும், அதன் நகலை நிர்வாக இயக்குநர் பா.ஸ்ரீனிவாசனுக்கும் அனுப்பியிருந்தேன். தற்போது அதனைப் பொதுவெளியில் வெளியிடுகிறேன்.

வணக்கம் சார்,

கடந்த மார்ச் 16 அன்று, தங்களிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட எனது பணி விலகல் தொடர்பான கடிதத்திற்குத் தாங்கள் அளித்த பதில் கடிதத்தின்படி, கடந்த ஏப்ரல் 15 அன்று விகடன் குழுமத்தின் பணிகளில் இருந்து முழுமையாக விலகிவிட்டேன். ஊடகத்துறையில் எனது முதல் அனுபவமாக அமைந்தது விகடன். கடந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளில், பல்வேறு அனுபவங்களை இந்தப் பணியில் கற்றுக் கொண்டேன். விகடன் குழுமத்தின் ஊழியராக ஒன்றரை ஆண்டுகள் மட்டுமே பணிபுரிந்திருந்த போதும், இந்த நிறுவனத்திற்கும் எனக்குமான உறவு பல ஆண்டுகளாக இருந்து வருகிறது.

கடந்த 2009ஆம் ஆண்டு, சுட்டி விகடன் இதழின் ‘பேனா பிடிக்கலாம்; பின்னி எடுக்கலாம்’ திட்டத்தின் கீழ் சுட்டி ஸ்டாராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டேன். இந்தத் திட்டம் தொடங்கப்பட்ட 2008ஆம் ஆண்டு, நான் முயன்றும் என்னால் இந்தத் திட்டத்தில் இடம்பெறும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. அப்போது இருந்தே ஊடகத்துறை மீதான ஈர்ப்பினால், எனது இளங்கலை, முதுகலை ஆகியப் பட்டப்படிப்புகளில் இதழியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். 2018ஆம் ஆண்டு மாணவப் பத்திரிகையாளர் திட்டத்திலும், அதன்பிறகு விகடன் ஊழியராகவும் பணிபுரிந்தேன். ஊடகத்துறை மீதும், இதழியல் மீதும் எனது சிறுவயதிலேயே ஈர்ப்பை உருவாக்கிய விகடன் குழுமத்தில் பணியாற்றியது என் வாழ்நாளின் மிகப்பெரிய சாதனையாக எனக்குத் தெரிந்தது.

தற்போது மிகுந்த மன வருத்தத்துடன் நான் மிகவும் நேசித்த ஊடகத்துறையை விட்டும், அதுகுறித்த விதையை என்னுள் விதைத்த நிறுவனத்தை விட்டும் வெளியேறுகிறேன்.
எனது பணிவிலகல் தொடர்பாகத் தங்களிடம் பேசிய போது, Freelance செய்யுமாறு அறிவுறுத்தினீர்கள். அதை நானும் மகிழ்வுடன் ஏற்றுக் கொண்டேன். அதன்பிறகு, நீங்கள் சொன்னவற்றை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. ‘ர.முகமது இல்யாஸ்’ என்ற எனது பெயரை, கட்டுரைகளில் இடம்பெறச் செய்தால் ’வாசகர்கள் முன்முடிவோடு கட்டுரையை அணுகக் கூடும்; பி.ஜே.பிக்கு எதிரான கட்டுரை என்று வாசகர்கள் உங்கள் பெயரை வைத்து முடிவு செய்துவிடுவார்கள்’ என்று கூறினீர்கள். மேலும், எனது பெயருடன், மற்றொரு நிருபரின் பெயரையும் சுட்டிக்காட்டி, அவரது கட்டுரைகளுக்கும் இந்தப் பிரச்னை பொருந்தும் என்றும் நீங்கள் சொன்னது வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது. நான் ஏப்ரல் 15 அன்று பணியில் இருந்து விலகும் போது, தங்களிடம் இதுகுறித்து பேசிக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தேன். எனினும், கொரோனா லாக்டௌன் பிரச்னையால் அது நடைபெறவில்லை. அதனால் எனது கருத்துகளை எழுத்து வடிவில் பதிவு செய்கிறேன்.

உங்கள் வாதப்படி, முஸ்லிம் பெயரில் நான் எழுதும் கட்டுரைகளில் வாசகர்கள் ‘பி.ஜே.பி எதிர்ப்புக் கட்டுரை’ என்று முன்முடிவு செய்தால், இந்துப் பெயரில் பிறர் எழுதும் கட்டுரைகளை வாசகர்கள் ‘பி.ஜே.பி ஆதரவுக் கட்டுரை’ என்று முன்முடிவு செய்வார்களா என்று தெரியவில்லை. பி.ஜே.பியின் 40 ஆண்டு குறித்து கடந்த ஏப்ரல் 6 அன்று, நான் எழுதிய கட்டுரையில் எனது பெயரைச் சேர்ப்பதும், நீக்குவதுமாக இருந்தார்கள். எனது கட்டுரைகளில் இந்தியா மதப் பெரும்பான்மைவாதத்தை நோக்கி நகர்வதைக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஆனால், அதில் இருந்து எனது பெயரை நீக்கி, பெரும்பான்மைவாதத்திற்கு ஆதரவாக செயல்படவே விரும்புகிறீர்கள். தங்களைப் போன்ற நீண்ட கால அனுபவம் ஏதும் எனக்கு இல்லையென்ற போதும், இதுதான் நீங்கள் அடிக்கடி வலியுறுத்தும் நடுநிலைமையா என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது.

நடுநிலைமை குறித்தும் எனது கட்டுரைகளில் தங்களுக்கு விமர்சனம் இருப்பதாக எனக்கு தோன்றியது. சென்னைப் பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர் நியமனக் குழு தொடர்பாக ஜூ.விக்கு எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் இந்தப் பிரச்னை வெளிப்பட்டது. “The job of the newspaper is to comfort the afflicted and afflict the comfortable” என்ற இதழியல் தொடர்பான பிரபல வாசகத்தை, முதுகலைப் பட்டப்படிப்பின் போது, எனது ஆசிரியர்கள் எனக்குக் கற்பித்தனர். என்னால் இயன்ற வரை, அதன்படி செயல்படுகிறேன். சர்வ வல்லமை பொருந்திய, நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட அரசுக் கட்டமைப்பையும், உதிரிகளாகப் எந்த நிறுவனப் பிடிப்பும் இல்லாமல், பல்வேறு காரணங்களால் பிரிந்து கிடக்கும் எளிய மக்களையும் என்னால் ஒரே தராசு கொண்டு அணுக முடியவில்லை. பாதிக்கப்பட்டவனிடமும், பாதிப்பை ஏற்படுத்தியவனிடமும் கருத்து கேட்டு பதிவுசெய்வது மட்டுமே இதழியல் என்று நான் கற்றுக்கொள்ளவில்லை.

நான் மேலே குறிப்பிட்டவற்றுள், தங்களுக்கு விமர்சனங்கள் இருக்கலாம்; இவை மிகச் சாதாரண ஒன்றாகத் தோன்றலாம். எனினும், இது என்னுடைய ஆதங்கத்தின் வெளிப்பாடு. ஒரு மனிதனாக, சக ஊழியனாகத் தங்களுடன் நான் பணியாற்றிய போதும், எனது மதிப்பு என்பது முதலில் எனது கருத்தாகவும், பிறகு எனது பெயராகவும், எனது பெயரில் இருக்கும் சிறுபான்மை மத அடையாளமாகவும் சுருக்கப்பட்ட பிறகு என்னால் இங்கு தொடர்ந்து பணியாற்ற முடியவில்லை. பிற ஊடகங்களிலும், எனக்கு இதே பிரச்னைகள் எழும் வாய்ப்புகள் அதிகம் என்பதால், இந்தத் துறையை விட்டு தற்போது தற்காலிகமாக விலகுகிறேன். நான் கற்றுக்கொண்ட இதழியல் பண்புகளை எனது தலைமுறை இளைஞர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கும் பொருட்டு, தனியார் கல்லூரி ஒன்றில் உதவிப் பேராசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்துள்ளேன்.

தங்களுக்குக் கீழ் பணியாற்றியதில் பலவற்றைக் கற்றுக் கொண்டேன். பணியில் சேர்ந்த முதல் நாளில், நான் வேலை செய்த முதல் கட்டுரை infograph ஒன்றை அச்சிடச் செய்து, அதில் நீங்கள் செய்து தந்த பிழைதிருத்தங்களை இன்றுவரை பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன் என்பதையும் இந்தக் கடிதத்தில் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.
இதழியல் துறை பெரும்பான்மைவாதத்திற்குப் பலியாகியுள்ளது.
எனது பணிவிலகல் அதற்கு ஓர் சான்று.

மிகுந்த மன வருத்ததுடன்,
ர. முகமது இல்யாஸ்.
(இது மட்டுமே எனது பெயர்; எனக்கு வேறு புனைப்பெயர்கள் கிடையாது)
20/04/2020

‘யார் குற்றவாளி?’ – ‘பாதாள் லோக்’ முன்வைக்கும் பகிரங்கமான கேள்வியும் ரகசியமான பதிலும்!

ஜெய்தீப் அஹ்லாவத்தின் குரலில் தொடங்குகிறது ‘பாதாள் லோக்’.

”இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மூன்று உலகங்கள் இருக்கின்றன. கடவுள்கள் வசிக்கும் சொர்க்க உலகம்; மனிதர்கள் வசிக்கும் பூமி உலகம்; பூச்சிகளும் பிற ஊர்வனவும் வசிக்கும் பாதாள உலகம். இவை நமது புனித நூல்களில் இருக்கின்றன. ஆனால் நான் இதனை வாட்சாப்பில் படித்தேன்”.

இரவுநேர ரோந்துக்குச் செல்லும்போது, தனக்குக் கீழிருக்கும் காவல் அதிகாரியிடம் இதைச் சொல்கிறார் உயரதிகாரியான ஜெய்தீப் அஹ்லாவத். ஹாத்தி ராம் சௌத்ரி என்ற கதாபாத்திரம் அவருக்கு. சில்லறை வழக்குகளாலும், பணி உயர்வு பெற்ற தனது ஜூனியருக்குக் கீழ் பணியாற்றுவதாலும் அவருக்குத் தாழ்வு மனப்பான்மை. ஏதேனும் பெரிய வழக்கு கிடைத்துவிடாதா என்ற ஏக்கம். அப்படியாக அவருக்குக் கிடைக்கிறது ஒரு வழக்கு.

Paatal Lok poster

டெல்லியின் பாலம் ஒன்றில், பட்டப்பகலில் துப்பாக்கி முனையில் நால்வரைத் துரத்திக் கைது செய்கிறது புலனாய்வுத் துறை. அந்தப் பாலம், ஹாத்தி ராம் சௌத்ரியின் காவல் நிலைய எல்லைக்குள் வருகிறது. வழக்கு விசாரணை அவருக்கு அளிக்கப்படுகிறது. நால்வரும் கைது செய்யப்படுகின்றனர். கொலை முயற்சி வழக்குப்பதிவு செய்யப்படுகிறது. அவர்கள் கொலை செய்ய முயன்றதாகச் சுட்டிக்காட்டப்படும் நபர், தேசிய ஊடகம் ஒன்றின் மூத்த ஊடகவியலாளர், சஞ்சீவ் மெஹ்ரா. கடந்த கால ஆட்சியின் மிகப்பெரிய ஊழல் ஒன்றை வெளிக்கொண்டு வந்தவர். ஆதலால் அவர் மீது கொலை முயற்சி நடந்திருக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது.

வழக்கு விசாரணையைத் தொடங்குகிறார் ஹாத்தி ராம் சௌத்ரி. அவருக்கு உதவியாக இருப்பது, அவருக்குக் கீழ் பணியாற்றும் இம்ரான் அன்சாரி. ஐ.பி.எஸ் தேர்வுக்காகத் தயாராகும் அன்சாரி, தான் பணியாற்றும் இடத்தில், தான் முஸ்லிம் என்பதால் பல்வேறு விதமான பாகுபாடுகளுக்கு உள்ளாகிறார். விசாரணையின் கோணம், அரசுத் தரப்புக்குத் தோதாக அமையாததாலும், பல்வேறு குறைபாடுகளாலும் சி.பி.ஐக்கு மாற்றப்படுகிறது. ஹாத்தி ராம் சௌத்ரி பணியிடை நீக்கம் செய்யப்படுகிறார். ஆனாலும் தன் முயற்சியைக் கைவிடவில்லை. சி.பி.ஐ தன் விசாரணையில், சஞ்சீவ் மெஹ்ரா கொலை முயற்சி வழக்கைப் பாகிஸ்தான் சதி என்று அறிவிக்க, தோல்வியைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் ஊடகவியலாளரான சஞ்சீவ் மெஹ்ரா இதனைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தன்னை வளர்த்துக் கொள்கிறார். பிடிபட்ட நால்வரும் யார் என்பதைத் தேடி, ஹாத்தி ராம் சௌத்ரி பயணிக்கிறார். விடையைத் தெரிந்து கொண்டாரா என்பது மீதிக்கதை.

Paatal Lok

ஏறத்தாழ 7 மணி நேரங்கள் கவனம் சிதறவிடாமல், தொடர்ந்து பார்வையிடும் அளவுக்கு சுவாரஸ்யமாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது ‘பாதாள் லோக்’. இதனை முன்னின்று எழுதியிருப்பவர் சுதீப் ஷர்மா. இவர் ஏற்கனவே எழுதிய திரைக்கதைகளான ’உட்தா பஞ்சாப்’, ‘NH10’, ‘சோன்சிரியா’ ஆகியவை இதே பாணியிலான கதைகள். ‘உட்தா பஞ்சாப்’ பஞ்சாப்பில் போதைக்கு அடிமையாகும் இளைஞர்களைப் பற்றி பேசியது; ‘NH10’ ஆணவப்படுகொலையை முன்வைத்து நகர்ந்தது. ‘சோன்சிரியா’ இந்திரா காந்தி காலத்தில் மத்தியப் பிரதேசம் – பிஹார் எல்லையில் வாழ்ந்த கொள்ளைக்காரர்கள், சாதி, வன்கொடுமை முதலானவற்றைத் தொட்டது. வட இந்தியாவின் நகரங்களுக்கும், கிராமங்களுக்கும் இடையிலான மாபெரும் இடைவெளியைத் தனது படைப்புகளில் தொடர்ந்து பேசி வந்திருக்கிறார் சுதீப் ஷர்மா. அதன் நீட்சியாக, தற்போது வெளிவந்திருக்கிறது ‘பாதாள் லோக்’.

கடந்த காலங்களில் திரையரங்குகளில் வெளியான பாலிவுட் திரைப்படங்கள் பெரும்பாலும் மக்களுக்கான அரசியலைப் பேசத் தயங்கின. அரசு தலையீடு, சென்சார் பிரச்னை, வணிக சமரசங்கள் முதலானவை இதன் காரணிகளாக முன்வைக்கப்பட்டன. இணையம் உருவான பிறகு, இதில் மிகப்பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. இயக்குநர் அனுராக் காஷ்யப் கடந்த ஆண்டு, ஒரு பேட்டியில் “எனது தொழில் பெருகியதற்குக் காரணம், மக்கள் எனது திரைப்படங்களை இணையத்தில் டவுன்லோட் செய்ததால்தான்; எனது படங்கள் டவுன்லோட் செய்யப்படாமல் இருந்திருந்தால், நான் இந்தத் தொழிலில் இருந்திருக்க மாட்டேன்” என்றார். இணையத்தில் திரைப்படங்கள் பைரசி செய்யப்படக்கூடாது என்று பெரும்பான்மையான படைப்பாளிகள் கூறியபோது, இப்படியொரு கருத்தை அனுராக் முன்வைத்ததில் ஆச்சர்யம் ஏதும் இல்லை. ஓ.டி.டி தளங்களுக்கான வணிகம் இந்தியாவில் பெருகிய பிறகு, அனுராக் உள்ளிட்ட படைப்பாளிகள் தணிக்கைக்குப் பயப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல், சுதந்திரமாக செயல்படத் தொடங்கினர். அதன் விளைவாகத் தற்போது பல்வேறு திரைப்படங்கள், தொடர்கள் முதலானவை வெளிப்படையாக அரசியல் பேசி வருகின்றன.

Sacred Games

அனுராக் காஷ்யப் – விக்ரமாதித்ய மோட்வானே ஆகியோர் இயக்கிய ‘சேக்ரெட் கேம்ஸ்’ இதற்குத் தொடக்கமாக அமைந்தது. மும்பையின் நிலம், சமகால அரசியல் முதலானவற்றைத் தொட்ட கேங்க்ஸ்டர் கதை. அதன் இரண்டாம் பாகம் இன்னொரு படி மேலே சென்று, இந்திய அரசு நலன்களுக்காகப் பகடையாக்கப்படும் கேங்க்ஸ்டர், அவனைத் தீவிரவாதியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் இந்து சாமியார் என்ற கதையைப் பேசியது. ‘நெட்ஃப்ளிக்ஸ்’ தளத்தில் இந்தத் தொடர் வெளியான சில மாதங்களுக்குள், இதே பாணியில் இந்துத்துவ எதிர்ப்பை எதிர்கால டிஸ்டோப்பியன் உலகம் வழியாக முன்வைத்தன ‘கௌல்’, ‘லேலா’ ஆகிய தொடர்கள். ’அமேசான் ப்ரைம்’ தளம் அரசியலைத் தொட்டது, ‘தி பேமிலி மேன்’ தொடரின் வழியாக. மனோஜ் பாஜ்பாய் நடிப்பில், வீட்டில் சாதாரணமாகவும், அலுவலகத்தில் மிகப்பெரிய உளவாளியாகவும் வாழும் ஒருவனின் கதை. காஷ்மீர், தீவிரவாதம் முதலானவற்றைத் தொட்டுச் சென்ற கதை. இவை அனைத்துமே, இந்திய அரசு என்னும் கட்டமைப்பில் இருக்கும் பிரச்னைகளை ஓரளவுக்குப் பேசியவை.

அதே வேளையில், அதிகார வர்க்கத்தின் முகங்களாக இருப்பவர்களுக்கும், மக்களுக்குமான இடைவெளி, வழக்கு விசாரணை முதலானவற்றைக் கதைக்களங்களாக கொண்ட ‘டெல்லி க்ரைம்’, ‘பஞ்சாயத்’, ‘சோனி’, ‘She’ ஆகிய படைப்புகளும் சமீப காலங்களில் கவனம் பெற்றவை. இப்படியான இரண்டு தளங்களையும், நேர்த்தியாகக் கையாண்டு, திரைக்கதையில் ஆச்சர்யம் அளித்திருக்கிறது ‘பாதாள் லோக்’.

Paatal Lok

தெஹல்கா இதழின் முன்னாள் ஆசிரியர் தருண் தேஜ்பாலின் ‘The Story of my Assassins’ நூல் தான் இந்தத் தொடருக்கான காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. இந்தியா முழுவதும் ஒடுக்கப்படும் சமூகங்கள், அதிகார வர்க்கத்தில் under represented ஆக இருப்பதும், இதே சமூகங்கள் இந்திய சிறைச்சாலைகளில் over represented ஆக இருப்பதும் தற்செயலானவை அல்ல. இந்த உண்மையைக் கதைக்கருவாக்கி, அதன் மூலம் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது ‘பாதாள் லோக்’. இந்தக் கதையின் வழியாக, இந்தியச் சமூகத்தில் தலித்கள் மீதான சாதி ஆதிக்கம், முஸ்லிம்கள் மீதான கும்பல் படுகொலைகள், திருநங்கைகள் மீதான ஆணாதிக்க வன்கொடுமை முதலானவை எப்படி நிறுவனமயமாகியிருக்கின்றன என்பதையும், இதில் அரசு எப்படி தலையிடுகிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது இந்தத் தொடர். இந்திய அரசு இயங்குவதற்கும், தேர்தல் கட்சிகள் வெற்றி பெறுவதற்கும் (பாஜக குறித்து குறியீடுகள் உள்ளன), வட இந்திய ஊடகங்கள் மக்களிடையே தங்கள் இருப்பைப் பெற்றுக் கொள்வதற்கும் இஸ்லாமிய வெறுப்பு நிறுவனமயப்பட்டிருப்பதை அம்பலப்படுத்துகிறது ‘பாதாள் லோக்’.

உயர்சாதி – தலித், இந்து – முஸ்லிம், ஆணாதிக்கம் – பால்புதுமை, கிராமம் – நகரம் , ஆண் – பெண், மனிதன் – விலங்கு, அரசு – சாமான்யர்கள் முதலான பல்வேறு முரண்கள் இதில் பேசப்பட்டிருக்கின்றன. தலித் வீட்டில் உணவருந்தி விட்டு, கங்கை நீரினால் கைகளைக் கழுவும் பார்ப்பன அரசியல்வாதி இதில் இருக்கிறார். கும்பல் படுகொலைகளையில் முதல் மகனை இழந்த பயத்தில், இரண்டாவது மகனை முஸ்லிமாக வளர்க்காதபோதும், அரசு அவனை ஜிஹாதியாக அறிவித்துவிட்டதே என்று வேதனைப்படும் முஸ்லிம் தந்தை இருக்கிறார். தான் திருநங்கை என்பதை வெளியில் கூறுவதற்கும், சமூகத்தால் தன்னை எப்படி அணுகும் என்று அஞ்சுபவர் இருக்கிறார். அதே வேளையில், திரைக்கதையிலும் அது பேசிய அரசியலிலும் சிக்கல்கள் இருக்கவே செய்கின்றன.

சாதிய வன்முறை குறித்த காட்சியில் உயர்சாதி சீக்கியர்களைக் காட்டியிருப்பது, தலித் ஆண் பார்ப்பன பெண்ணை ஒடுக்குவதான சித்தரிப்பு முதலானவை சிக்கல்களாக வெளிப்பட்டன. இப்படியான பிரச்னைகள் சமூகத்தில் நிகழ்வது உண்மை என்றபோதும், பார்ப்பன மதத்தில் நிகழும் எண்ணிக்கையை விட மிகக் குறைவானவை. சீக்கிய சமூகம் இனப்படுகொலையை எதிர்கொண்ட சமூகம். ஓர் அரசைக் குற்றம் சாட்டும்போது, அதில் நிறுவனமயமாகியிருக்கும் பார்ப்பன நலன்களை ஒதுக்கி, அனைத்து சமூகங்களின் தலையிலும் பாரத்தை வைத்திருக்கிறது ‘பாதாள் லோக்’. மோடி பக்தரான விராட் கோஹ்லியின் மனைவி அனுஷ்கா ஷர்மா இந்தத் தொடரைத் தயாரித்ததற்கான காரணம் இதில் புலப்படுகிறது.

Paatal Lok

ஹாத்தி ராம் சௌத்ரி கதாபாத்திரத்தைப் போலவே, சினிமா வாழ்க்கையைக் கொண்டவர் ஜெய்தீப் அஹ்லாவத். தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பில், பின்னியெடுத்திருக்கிறார் ஜெய்தீப். ஊடகவியலாளர் சஞ்சீவ் மெஹ்ராவாக நீரஜ் கபி நடித்திருக்கிறார். ஓ.டி.டி காலங்களிலும் மாற்று சினிமாவிலும் வெளிப்படும் திறமையான நடிகர் நீரஜ் கபி. ’ஹத்தோடா’ தியாகியாக மிரட்டியிருக்கிறார் அபிஷேக் பானர்ஜி. இந்தத் தொடரின் casting director இவர்தான்.

‘பாதாள் லோக்’ தொடரை இணையத்தில் இருக்கும் வலதுசாரி இந்துத்துவ ட்ரோல்கள், ஹிந்து ஃபோபியாவை உற்பத்தி செய்வதாகக் கூறி, புறக்கணிக்க அறிவிப்பு வெளியிட்டு வருகின்றனர். ‘சேக்ரெட் கேம்ஸ்’ தொடர் முதல் ஒவ்வொன்றிற்கும் அவர்களின் எதிர்வினை இதுவாகவே இருக்கிறது. இணையத்தில் இருக்கும் இந்துத்துவ எதிர்ப்புச் சந்தையை ஓ.டி.டி நிறுவனங்கள் தெளிவாகப் புரிந்து வைத்திருக்கின்றன. கடந்த பிப்ரவரி மாதம், தகவல் மற்றும் தொலைதொடர்புத்துறை அமைச்சர் பிரகாஷ் ஜவடேகர் ’ஓ.டி.டி தளங்கள் தங்களைத் தாங்களே தணிக்கை செய்துகொள்ள முன்வர வேண்டும்’ என்றார். Digital Content Complain Council என்ற அரசு அமைப்பின் விதிமுறைகளைப் பின்பற்றி, படைப்புகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அவர் அறிவித்துள்ளார்.

இந்துத்துவ ட்ரோல்களின் எதிர்ப்பையும் மீறி, சிறப்பான வரவேற்பைப் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது ‘பாதாள் லோக்’.

வெறுப்புப் பிரச்சாரம் செய்ததற்காக Zee News சுதிர் சவுத்ரி மீது வழக்கு

Zee news ஆசிரியர் சுதிர் சவுத்ரி மீது ஜாமினில் வெளிவர முடியாத பிரிவில் வழக்குப் பதிவு செய்திருக்கிறது கேரள காவல் துறை.

சுதிர் சவுத்ரி கடந்த மார்ச் 11ம் தேதி Zee news தொலைக்காட்சியில் இஸ்லாம்-அச்சத்தை பரப்பும் வகையில் ஜிஹாதின் வகைகள் என விளக்கப் படத்துடன் செய்தித் தொகுப்பு ஒன்றை வெளியிட்டார். அதன் அடிப்படையில் புகார் எழுந்ததால், மத விரோதத்தைப் பரப்பியது, முஸ்லிம் சமூகத்தின் உணர்வுகளைக் காயப்படுத்தியது ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் கேரளாவின் கோழிக்கோட்டிலுள்ள காவல் நிலையமொன்றில் அவர் மீது முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவாகியுள்ளது. ஜாமினில் வெளிவர முடியாத ஐபிசி 295 A பிரிவும் அவர் மிது போடப்பட்டிருக்கிறது.

காவல்துறைக்குப் புகாரளித்த அகில இந்திய இளைஞர் கூட்டமைப்பின் (AIYF) மாநிலத் துணைச் செயலாளரும் வழக்கறிஞருமான கவாஸ் கூறியதாவது, அந்த நிகழ்ச்சி மதச்சார்பற்ற விழுமியங்களுக்கும் அரசமைப்புக்கும் முரணாக இருப்பதாகத் தெரிவித்த அவர், ஒரு குறிப்பிட்ட மதப் பிரிவினருக்கு அது எதிராக இருப்பதாகத் தெரிவித்தார்.

கவாஸ் மார்ச் 17 புகார் அளிபதற்கு முன்னர் AIYF வின் தலைமையிடம் ஆலோசனை கேட்டுள்ளார். அதன் பிறகு அப்புகாரை கேரள மாநில டிஜிபி லோகநாத் பெஹெராவிடமும் அதன் நகலை கோழிக்கோடு காவல் ஆணையரிடமும் உள்துறை அமைச்சருக்கும் அனுப்பியதாகக் கூறினார்.

அவர் அளித்த புகாரில், இந்நாட்டிலுள்ள முஸ்லிம்களைக் குறிவைத்து ‘ஜிஹாத் விளக்கப்படம்’ போடுவதன் வழியாக வகுப்புவாத பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியதோடு இரு பிரிவினரிடையே பிளவை ஏற்படுத்துவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும், தகவல் மற்றும் ஒளிபரப்பு அமைச்சகத்தின் (MIB) வழிகாட்டுதல் 2 (ii) என்பது வகுப்புவாத மனப்பான்மையை ஊக்குவிக்கும் அல்லது மதக்குழுக்களை இழிவுபடுத்தும் காட்சிகள் அல்லது சொற்களைப் பயன்படுத்துவதை தடுக்கிறது என்று கவாஸ் தனது புகாரில் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

அவர் FIR பதிவு செய்ததைத் தொடர்ந்து, ZEE நிர்வாகத்திடம் இருந்து, டெல்லி மற்றும் பெங்களூரில் உள்ள பத்திரிக்கையாளர்களிடம் இருந்து உட்பட தொடர் அழைப்புகள் வந்ததாகக் கூறியுள்ள அவர், புகார் அளித்ததன் பின்னணியில் உள்ள எனது நோக்கங்களையும் நான் ஏன் கேரளாவில் புகார் அளித்தேன் என்பதையும் கேட்டார்கள் என்றார். அதற்கு பதில் சொல்ல வேண்டிய பொறுப்பு தனக்கு இல்லாததால் தனது நிலைப்பாட்டை அவர்களுக்கு விளக்க தயாராக இல்லை என்றும் கவாஸ் தெரிவித்தார்.

AIYF தலைவர் கூறும்போது, புதிய தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தின்படி ஒரு சேனலில் நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பப்பட்டதும் அது பொதுவானது. ஒரு பார்வையாளர் அந்நிகழ்ச்சியுடன் முரண்பட்டால் அதற்கெதிராக அவர் எங்கு வேண்டுமானாலும் வழக்குப் பதிவு செய்யலாம். நான் கேரளாவில் வழக்கறிஞராக பணியாற்றுவதால் இங்கேயே புகார் தாக்கல் செய்துள்ளேன் என்று கூறினார்.